I. Almenn ákvæði um starfshefðir við auglýsingagerð og markaðsskilaboð

1. grein

Grundvallar-meginreglur

Allar auglýsingar eiga að vera lögum samkvæmt, sæmandi, heiðarlegar og segja sannleikann.
Allar auglýsingar skulu gerðar með viðeigandi hliðsjón af félagslegri og faglegri ábyrgð og þær ættu að vera í samræmi við meginreglur um heiðarlega samkeppni eins og þær eru almennt viðurkenndar í starfsgreininni.
Auglýsingar ættu aldrei að vera þannig úr garði gerðar að þær skerði traust almennings á auglýsingastarfsemi.
2. grein

Velsæmi

Auglýsingar eiga hvorki að innihalda fullyrðingar né hljóð- eða myndefni sem brýtur gegn þeirri almennu velsæmiskennd sem á hverjum tíma ræður ríkjum í því landi og þeim menningarheimi sem málið varðar.
3. grein

Heiðarleiki

Auglýsingar ber að vinna þannig að traust neytandans, takmarkaður reynsluheimur eða þekking sé ekki misnotuð.
Miðla skal þeim þáttum, sem líklegir eru til þess að hafa áhrif á ákvarðanir neytenda, þannig og á þeim tíma að neytendur geti tekið þá með í reikninginn.
4. grein

Félagsleg ábyrgð

Auglýsingar eiga að sýna mannlegri reisn virðingu og ættu ekki að innihalda neitt sem hvatt getur til mismununar af neinu tagi eða afsakað hana, þar með talin mismunun á grundvelli kynþáttar, þjóðernis, kyn, aldurs, fötlunar eða kynhneigðar.
Auglýsingar eiga ekki að ástæðulausu að höfða til ótta fólks eða nýta sér ógæfu eða þjáningar þess.
Auglýsingar eiga hvorki að virðast leggja blessun sína yfir ofbeldi eða ólöglegt og andfélagslegt atferli né hvetja til þess.
Auglýsingar eiga ekki að höfða til hjátrúar.
5. grein

Sannleiksgildi

Auglýsingar eiga að virða sannleikann og villa ekki um fyrir fólki.
Auglýsingar eiga hvorki að innihalda staðhæfingar né hljóð- eða myndefni sem líklegt er til að villa um fyrir neytandanum, beint eða óbeint, með því að gefa eitthvað í skyn, halda eftir nauðsynlegum upplýsingum eða með því að nota tvíræða framsetningu eða ýkjur. Þetta snertir einkum en þó ekki aðeins:
  • efnislegt eðli afurða, það er þætti sem sennilega hafa áhrif á val neytenda, til dæmis: eðli, samsetningu, framleiðsluaðferð og framleiðslutíma, notagildi, skilvirkni og notkunarsvið, magn, viðskiptalegan eða landfræðilegan upprunalegs eða umhverfisáhrif,
  • verðmæti vörunnar og heildarkostnað neytandans,
  • afhendingarskilmála, skipti, vöruskil, viðgerðir og viðhaldsþjónustu,
  • ábyrgðarskilmála,
  • höfundarrétt og eignarrétt vegna framleiðslu, til dæmis einkaleyfi, vörumerki, hönnun og líkön og viðskipta- og vöruheiti,
    hvað varðar það að uppfylla staðla,
  • opinbera viðurkenningu eða samþykki, nafnbætur á borð við heiðurspeninga, verðlaun og heiðursskjöl,
  • hlutfall framlags til góðgerðarmála.
6. grein

Notkun tækniupplýsinga og vísindalegra gagna, hugtaka og íðorða

Í auglýsingum á ekki
  • að misnota tæknilegar upplýsingar, t.d. niðurstöður rannsókna eða tilvitnanir úr tækni- og vísindablöðum,
  • að kynna tölfræðilegar upplýsingar þannig að þar séu ýktar fullyrðingar um ágæti vörunnar,
  • að nota vísindaleg hugtök eða orðaforða þannig að það gefi ranglega til kynna að fullyrðing um vöruna sé vísindalega staðfest.
7. grein

Að nota orðin „ókeypis“ og „ábyrgð“

Hugtakið „ókeypis“, t.d. í „ókeypis gjöf“ eða „ókeypis tilboð“ ætti því aðeins að nota
  • þegar tilboðið felur alls enga skuldbindingu í sér, eða
  • þegar eina skuldbindingin felst í því að greiða sendingar- og umsjónarkostnað, sem ekki má fram yfir það sem auglýsandinn gerir ráð fyrir, eða
  • í tengslum við kaup á annarri vöru, að því gefnu að verð þeirrar vöru hafi ekki verið hækkað til þess að mæta kostnaði við tilboðið, að öllu leyti eða að hluta til.
Í auglýsingu á ekki að fullyrða eða gefa til kynna að „trygging“, „ábyrgð“ eða önnur sambærileg orð eða fullyrðingar færi neytandanum viðbótarréttindi fram yfir þau sem lögbundin er, sé ekki um það að ræða. Neytandinn á að hafa greiðan aðgang að öllum skilmálum trygginga eða ábyrgða, þar með talið nafn og heimilisfang ábyrgðarmannsins, og þar sem það er heimilt samkvæmt lögum ættu allar takmarkanir á rétti eða úrbótum neytandans að vera greinilegar og áberandi.
8. grein

Staðfestingar

Þegar notaðar eru í auglýsingum lýsingar, fullyrðingar eða teikningar sem eru sannanlegar staðreyndir, ætti að vera hægt að ganga úr skugga um hvort þær séu réttar. Þannig staðfestingar eiga að vera aðgengilegar þannig að hægt sé að leggja fram sannanir tafarlaust samkvæmt beiðni hjá þeim sjálfseftirlitssamtökum sem bera ábyrgð á framkvæmd siðareglnanna.
9. grein: Auðkenning
Auglýsingar eiga að vera auðþekktar sem slíkar, burtséð frá því á hvaða formi þær eru og hvaða miðill er notaður. Þegar auglýsing birtist í miðli sem einnig birtir fréttir eða ritstjórnarefni, á framsetningin að vera þannig að hún sé auðþekkjanleg sem auglýsing og greinilega komi fram hver auglýsandinn er (sjá einnig 10. grein).
Auglýsingar eiga ekki að villa á sér heimildir um hver raunverulegur tilgangur þeirra er. Það á til dæmis ekki að kynna þær sem markaðsrannsóknir eða neytendakannanir ef tilgangurinn með þeim er viðskiptalegs eðlis, það er til að selja vöru.
10. grein
Kennimörk
Það á að vera augljóst hver auglýsandinn er. Þetta á ekki við um auglýsingar sem hafa sér þann tilgang einan að laða athygli að síðari auglýsingum (það er svonefndar „teaser-auglýsingar“).
Þegar það á við eiga auglýsingar að innihalda upplýsingar um tengiliði til að gefa neytandanum færi á að ná sambandi við auglýsandann án vandkvæða.
11. grein
Samanburður
Sé samanburður notaður í auglýsingum skal þess gætt að samanburðurinn sjálfur sé ekki villandi og að hann brjóti ekki gegn grundvallarreglum um sanngirni í samkeppni. Samanburðaratriði eiga að byggjast á staðreyndum sem ganga má úr skugga um og slík atriði skulu valin af sanngirni.
12. grein
Last
Í auglýsingum má ekki hallmæla neinum einstaklingi eða hópi einstaklinga, fyrirtæki, samtökum, iðnaðar- eða verslunarstarfsemi, starfsgrein eða vöru, með það fyrir augum að kalla fram opinbera fyrirlitningu eða hæðni.
13. grein
Vitnisburður
Auglýsingar mega hvorki innihalda eða vísa til vitnisburðar, meðmæla eða skjalfests stuðnings af neinu tagi nema slík umsögn sé raunverulega fyrir hendi og sannanlega málinu skyld. Ekki ætti að nota í auglýsingum vitnisburð sem orðinn er úreltur eða þykir misvísandi vegna aldurs.
14. grein
Myndir eða hermimyndir af einstaklingum og vísanir til persónulegra eigna
Í auglýsingum ætti hvorki að sýna né vísa til einstaklinga, hvort sem þeir starfa á eigin vegum eða á opinberu sviði, nema heimild hafi fengist fyrir því. Ekki ætti heldur að sýna eignir fólks í auglýsingum eða vísa til þeirra á neinn þann hátt sem túlka mætti sem meðmæli með viðkomandi afurð eða samtökum, nema að fengnu samþykki viðkomandi.
15. grein
Að misnota velvild
Í auglýsingum ætti ekki nota nafn, upphafsstafi, fyrirtækismerki og/eða vörumerki annars fyrirtækis, félags eða stofnunar, sé það óréttlætanlegt. Í auglýsingum ætti ekki að hagnýta að neinu óeðlilegu leyti þá velvild sem heiti, vöruheiti, merki eða önnur hugverkaeign óviðkomandi aðila hefur áunnið sér, né heldur þá velvild sem fengist hefur í öðrum auglýsingaherferðum án samþykkis viðkomandi.
16. grein
Eftirlíkingar
Við gerð auglýsingar skal ekki stæla uppsetningu og umbrot annarrar auglýsingar, texta hennar, slagorð, myndmál og áhrifatónlist eða hljóð á þann hátt sem líklegt er að villi um fyrir neytendum.
Þegar auglýsandi hefur komið á fót auðkennandi auglýsingaverkefni í einu eða fleiri löndum eiga aðrir auglýsendur ekki að stæla þær auglýsingar í öðrum löndum þar sem fyrrnefndi auglýsandinn gæti starfað þar sem slíkt myndi koma í veg fyrir eðlilega nýtingu hans á auglýsingaverkinu innan sanngjarns tímafrests.
17. grein
Öryggi og heilbrigði
Auglýsingar eiga ekki að sýna eða lýsa á neinn hátt hættulegu eða mögulega hættulegu atferli eða atvikum þar sem öryggi er hunsað, eins og það er skilgreint á hverjum stað, nema sérstök ástæða sé til þess í menntunarlegum eða félagslegum tilgangi. Leiðbeiningum um notkun eiga að fylgja viðeigandi varúðaryfirlýsingar og fyrirvarar, þar sem það er nauðsynlegt. Alltaf þegar sýnd er vara eða atferli sem felur í sér skert öryggi skal sýna börn undir eftirliti fullorðinna.
Í upplýsingum sem fylgja vöru eiga alltaf að vera fullnægjandi leiðbeiningar um notkun og ítarleg fyrirmæli um heilbrigðis- og öryggisþætti þegar þess gerist þörf. Nota ber myndir, texta eða hvoru tveggja í sameiningu svo þannig heilbrigðis- og öryggisviðvaranir séu skýrar.
18. grein
Börn og unglingar
Eftirfarandi ákvæði eiga við um auglýsingar sem beint er að börnum og unglingum eins og þau eru skilgreind í landslögum og þeim reglugerðum sem eiga við um þannig auglýsingar.
Sýna ber sérstaka aðgát í auglýsingum sem beint er að börnum eða unglingum eða þar sem þau koma fram.
  • Þannig auglýsingar mega ekki ganga gegn jákvæðri félagslegri hegðun, lífsstíl og viðhorfum.
  • Ekki ætti að auglýsa vörur sem ekki henta börnum eða unglingum í miðlum sem sérstaklega er beint til þeirra, og ekki ætti að setja auglýsingar ætlaðar börnum eða unglingum í miðla með ritstjórnarefni sem ekki hentar þessum hópi.
Sé efni ekki við hæfi barna ber að merkja það greinilega að svo sé.
Í 19. grein er að finna reglur um persónuvernd sem sérstaklega varða persónubundnar upplýsingar barna.
Reynsluleysi og trúgirni
Í auglýsingu á ekki að nýta sér reynsluleysi og trúgirni, einkum hvað varðar eftirfarandi svið:
1. Þegar verið er að sýna eiginleika og notagildi vöru eiga auglýsingar ekki
a)     að draga sem mest úr þeirri færni eða draga úr áherslu á það aldursstig sem nauðsynlegt er til þess að setja vöruna saman eða nota hana,
b)     að ýkja raunverulega stærð, verðmæti, eðli, endingu og frammistöðu vörunnar,
c)      að sleppa því að gefa upplýsingar um viðbótarkaup á borð við fylgihluti eða einstaka hluti í vörulínu eða syrpu sem nauðsynleg eru til þess að ná þeim árangri sem sýndur er eða lýst.
2. Það er viðeigandi að vísa til hugmyndaflugs barna á öllum aldri en ekki má gera þeim erfitt fyrir að greina á milli veruleika og ímyndunar.
3. Þegar auglýsingum er beint að börnum þurfa þær að vera ótvírætt auðþekkjanlegar sem slíkar.
Að forðast tjón og meiðsli
Auglýsingar eiga ekki að innihalda neinar þær fullyrðingar eða sjónræna meðferð sem gæti haft þau áhrif að valda börnum og unglingum andlegu, siðferðislegu eða líkamlegu tjóni. Ekki á að sýna börn og unglinga við ótryggar aðstæður eða þar sem þau gera eitthvað það sem gæti valdið þeim eða öðrum tjóni og ekki má hvetja þá til þess að taka þátt í starfsemi eða sýna atferli sem gæti reynst þeim hættulegt.
Félagsleg gildi
Auglýsingar eiga ekki að gefa til kynna að það færi barni eða unglingi líkamlegt, andlegt eða félagslegt forskot á önnur börn eða unglinga að ráða yfir auglýstri vöru eða nota hana, eða að það hafi þveröfug áhrif að ráða ekki yfir henni.
Auglýsingar mega á engan hátt ganga gegn valdi foreldra, ábyrgð þeirra, dómgreind eða smekk hvað varðar viðeigandi félagslegt og menningarlegt gildismat.
Auglýsingar mega ekki fela í sér neina beina hvatningu til barna og unglinga um að telja foreldra sína eða aðra fullorðna á að kaupa handa þeim vörur.
Ekki má kynna verð þannig að börn eða unglingar fái óraunhæfar hugmyndir um kostnað eða verðmæti vörunnar, til dæmis með því að gera sem minnst úr því. Auglýsingar eiga ekki að gefa til kynna að kaup á viðkomandi vöru séu þegar í stað á fjárhagslegu færi allra fjölskyldna.
Þegar börnum og unglingum er boðið í auglýsingum að hafa samband við auglýsandann ber að hvetja þá til þess að afla sér leyfis foreldris eða annars fullorðins, sé um að ræða einhvern kostnað, líka þann sem samskiptin kalla á.
Sérstakar reglur um auglýsingasamskipti við börn í rafrænum miðlum er að finna í kafla D í grein D7.
19. grein
Persónuvernd og friðhelgi
Þegar persónulegra upplýsinga og gagna er aflað hjá einstaklingum ber að gæta þess að virða og vernda friðhelgi þeirra með því að uppfylla allar viðeigandi reglur og reglugerðir.
Að afla upplýsinga
Þegar persónulegra upplýsingar er aflað hjá neytendum er fyrir öllu að tryggja að viðkomandi geri sér grein fyrir tilgangi þess að upplýsinganna er aflað og hvort stefnt sé að því að afhenda gögnin þriðja aðila svo hann geti notfært sér þau í markaðsfærslu sinni. Sé ekki hægt að tilkynna það viðkomandi á meðan á söfnun gagna stendur, ber að gera það eins fljótt og hægt er síðar.
Að hagnýta upplýsingar
Þegar einkaupplýsinga er aflað í tengslum við siðareglur þessar ber að
  • afla þeirra í tilgreindum og lögmætum tilgangi og ekki má nota þær á neinn þann hátt sem ekki er í samræmi við þann tilgang,
  • gera það á fullnægjandi og viðeigandi hátt og ekki umfram það sem efni standa til við söfnun þeirra og/eða frekari úrvinnslu,
  • hafa þær nákvæmar og dagréttar,
  • varðveita þær ekki lengur en þarf í ljósi tilgangsins með söfnun þeirra eða frekari úrvinnslu.
Öryggi við úrvinnslu
Hafa ber viðeigandi öryggisaðgerðir í fullum heiðri og taka ber tillit til viðkvæmra persónuupplýsinga með það fyrir augum að hindra aðgengi óviðkomandi að þeim eða að birta þær öðrum.
Sé upplýsingum komið áfram til þriðja aðila ætti að ganga úr skugga um að sá aðili framfylgi að minnsta kosti jafnströngum öryggisreglum.
Persónulegar upplýsingar barna
Þegar persónulegar upplýsingar eru fengnar frá börnum ber að gefa foreldrum upplýsingar um að friðhelgi barnsins sé að fullu virt.
Börn á að hvetja til þess að afla sér leyfis foreldris eða annars viðeigandi fullorðins einstaklings áður en þau gefa upplýsingar í rafrænum miðlum, auk þess sem grípa ber til eðlilegra ráðstafana til þess að kanna að þannig leyfi hafi verið gefið.
Ekki ber að afla frekari upplýsinga en þeirra sem nauðsynlegar eru svo barnið geti tekið þátt í þeirri starfsemi sem um ræðir.
Ekki ætti að nota gögn sem aflað hefur verið hjá börnum til þess að beina markaðsaðgerðum að foreldum þeirra eða öðrum ættingjum án samþykkis foreldrisins.
Í Kafla D, grein D7, er að finna frekari reglur sem varða sérstaklega markaðsaðgerðir gagnvart börnum með aðstoð rafrænna miðla eða síma.
Verndun friðhelgi einkalífsins
Þeir sem safna gögnum í tengslum við markaðsstarfsemi ættu að setja sér stefnu um verndun friðhelgi einkalífsins. Skilmálar þeirra ættu að vera neytendum aðgengilegir og þar ætti að vera að finna skýra yfirlýsingu um hvort verið sé að safna einhverjum gögnum eða vinna úr þeim, hvort sem það er augljóst eða ekki.
Réttindi neytandans
Grípa ber til viðeigandi aðgerða til þess að tryggja að neytendur skilji réttindi sín og framfylgi þeim,
  • að geta valið um að hafna markaðslistum (þar með talinn rétturinn til þess að skrá sig fyrir almennri forgangsþjónustu),
  • að krefjast þess að upplýsingar þeirra séu ekki afhentar þriðju aðilum vegna markaðsaðgerða þeirra, og
  • að leiðrétta rangar upplýsingar sem geymdar eru um þá.
Hafi neytandi lagt fram ósk um að fá ekki markaðs- og kynningarefni með sérstökum miðli, hvort sem um er að ræða forgangsþjónustu eða á annan hátt, ber að virða þá ósk. Í Kafla D er að finna ítarlegri reglur sem sérstaklega varða notkun á rafrænum miðlum og réttindi neytenda.
Viðskipti yfir landamæri
Sérstaka aðgát skal sýna um persónuvernd einstaklings þegar upplýsingar og gögn eru send frá því landi sem þeim var safnað til annars lands.
Þegar úrvinnsla gagna fer fram í öðru landi ber að grípa til allra eðlilegra ráða til þess að tryggja að viðeigandi öryggisráðstafanir séu fyrir hendi og að virtar séu meginreglur um persónuvernd eins og þær birtast í þessum siðareglum. Mælt er með því að farið sé að þeim ákvæðum í siðareglunum sem varða samkomulag þess sem safnaði upplýsingunum og þeim sem vinnur úr þeim eða hagnýtir sér þær í öðru landi.
20. grein
Gagnsæi og kostnaður við samskiptin
Þegar kostnaður neytenda við að nálgast auglýsingu eða eiga samskipti við markaðsaðilann er hærri en almennur kostnaður við póstburðargjöld eða símtöl, þ.e. að greidd eru „aukagjöld“ fyrir skilaboð á Netinu eða í símanúmeri, ber að gera neytendum skýra grein fyrir þessum kostnaði, annað hvort sem „kostnaði á mínútu“ eða sem „kostnaði á hver skilaboð“. Þegar þessum upplýsingum er komið á framfæri á Netinu, ber að gera neytendum skýra grein fyrir því þegar þeir eru að opna skilaboðin eða Netþjónustuna og gefa þeim sanngjarnan frest til þess að aftengjast án þess að gjaldið sé innheimt.
Þegar samskiptin fela í sér þannig kostnað ber að forðast að láta neytandann bíða í óeðlilega langan tíma eftir því sem á að felast í samskiptunum, auk þess sem ekki á að byrja að innheimta gjald fyrir símhringingar fyrr en neytandinn fer að fá þær upplýsingar sem málið snýst um.
21. grein
Óumbeðnar vörur og ótilgreindur kostnaður
Forðast ber markaðsskilaboð sem byggjast á því að senda óumbeðnar vörur til neytenda sem síðan eru beðnir um greiðslu (ágengar/ávirkar söluaðferðir), þar með taldar yfirlýsingar eða tillögur sem viðtakendur eru beðnir um að taka við og greiða fyrir.
Þetta ætti að koma ótvírætt fram í markaðsskilaboðum þar sem beðið er um svar sem jafngildir pöntun og sem leiðir til innheimtu á greiðslu (t.d. skráning í rit).
Ekki má leggja fram markaðsskilaboð þannig að hægt sé að ruglast á þeim og reikningi, eða gefa ranglega til kynna á annan hátt að greiða beri gjald.
Í Kafla D, Grein D5 er að finna sértækar reglur um óumbeðin tölvuskeyti í viðskiptaskyni.
22. grein
Umhverfi og atferli
Markaðsskilaboð eiga ekki að virðast leggja blessun sína yfir eða hvetja til aðgerða sem ganga gegn lögum, sjálfstæðum siðareglum eða almennt viðurkenndum stöðlum um ábyrgt atferli gagnvart umhverfinu. Þeim ber að byggjast á þeim meginreglum sem fram koma í Kafla E, Fullyrðingar um umhverfismál, í markaðsskilaboðum.
23. grein
Ábyrgð
Þessar almennu reglur um ábyrgð ná til allra markaðsskilaboða, sama í hvaða mynd þau eru.
Lesa má um reglur um ábyrgð, sem sérstaklega snerta ákveðna starfsemi eða miðla, í þeim köflum sem fjalla um þannig starfsemi og miðla.
Auglýsingahönnuður eða -stofa bera, ásamt útgefanda, eiganda miðils eða viðsemjanda og þeim markaðsmanni sem auglýsir vörur sínar í viðkomandi markaðsskilaboðum, ábyrgð á því að farið sé eftir þeim reglum um hegðun sem fram koma í þessum siðareglum.
Seljendur bera yfirskipaða ábyrgð á markaðsskilaboðum vegna vöru sinnar.
Auglýsingastofur og aðrir auglýsingagerðarmenn ættu að sýna viðeigandi varúð og kostgæfni við gerð markaðsskilaboða og ættu að vinna með það fyrir augum að gera seljendum færi á að standa við ábyrgð sína.
Útgefendur, eigendur miðla eða viðsemjendur, sem gefa út, miðla eða dreifa markaðsskilaboðum, ættu að sýna viðeigandi aðgæslu þegar þeir taka við þeim og dreifa þeim til almennings.
Einstaklingar ráðnir af fyrirtæki, félagi eða stofnun sem fellur í einhvern ofangreindra flokka og sem tekur þátt í því að skipuleggja markaðsskilaboð, búa þau til, gefa út eða dreifa, bera á því ábyrgð í samræmi við stöðu sína að tryggja að farið sé eftir siðareglum þessum og eiga að starfa í samræmi við það.
Siðareglurnar eiga við markaðsskilaboð og form þeirra í heild sinni, þar með talin meðmæli og yfirlýsingar og hljóð og mynd sem á uppruna sinn annars staðar. Jafnvel þótt innihald og form markaðsskilaboða sé upprunnið að öllu leyti eða að hluta til frá öðrum aðilum, réttlætir það ekki að siðareglur þessar séu sniðgengnar.
24. grein
Áhrif meðfylgjandi úrbóta vegna brots
Æskilegt er að ábyrgi aðilinn leiðrétti brot gegn siðareglunum og/eða bæti fyrir það á viðeigandi hátt en það afsakar ekki brotið.
25. grein
Framkvæmd
Allir viðeigandi aðilar sem ástunda sjálfseftirlit, hvort sem er í héraði, svæðisbundið eða á landsvísu, ættu að staðfesta siðareglurnar og þær meginreglur sem þar er að finna og hrinda þeim í framkvæmd, bæði á landsvísu og alþjóðlega. Allar stofnanir, fyrirtæki og einstaklingar sem koma að eða eiga þátt í einhverju þrepi við gerð og framsetningu markaðsskilaboða/auglýsinga, ættu að framfylgja siðareglunum, þar sem það á við.
Seljendur, auglýsingagerðarmenn eða auglýsingastofur, útgefendur, eigendur miðla og viðsemjendur ættu að kynna sér siðareglurnar og aðrar viðeigandi leiðbeiningar um sjálfseftirlit á hverjum stað um auglýsingar og önnur markaðsskilaboð. Þeim ber auk þess að kynna sér niðurstöður viðeigandi aðila um sjálfseftirlit.
26. grein
Að virða ákvarðanir teknar á grundvelli sjálfseftirlits
Enginn seljandi, auglýsingagerðarmaður eða auglýsingastofa, útgefandi, eigandi miðils eða viðsemjandi ættu að taka þátt í útgáfu eða dreifingu á auglýsingu eða öðrum markaðsskilaboðum sem viðeigandi sjálfseftirlitsaðili hefur metið svo að séu óviðunandi.
Allir málsaðilar eru hvattir til þess að fella yfirlýsingu inn í samninga sína og annað það samkomulag sem varðar auglýsingar og önnur markaðsskilaboð um að þeir skuldbindi sig til þess að fara eftir öllum viðeigandi reglum um sjálfseftirlit og að virða ákvarðanir og úrskurði sem viðeigandi sjálfseftirlitsaðili hefur tekið eða kveðið upp.
Ef enginn sjálfseftirlitsaðili starfar löglega í viðkomandi landi eru allir málsaðilar hvattir til að hafa yfirlýsingu í samningum sínum og samþykktum um auglýsinga- og kynningarmál sem segir að þeir fylgi í öllu siðareglum viðkomandi lands.

II. Nánari lýsing á köflum

Kafli A – Sölukynningar

Þennan kafla ber að lesa í tengslum við Almenn ákvæði í I. hluta.
Umfang kafla A
Í þessum kafla er fjallað um markaðsáætlanir og tækni sem beitt er til þess að gera vöru meira aðlaðandi með því að bæta við einhvers konar kaupauka, hvort sem hann er í reiðufé eða í fríðu, eða væntingum um þess háttar kaupauka. Þessi kafli á við burtséð frá dreifingaraðferð eða miðli, þar með taldir rafrænir og hljóð- og myndmiðlar.
Hann á einnig við um útsölur og viðskiptahvetjandi kynningar, auk kynningartilboða í bæði ritstjórnarefni og hljóð- og myndmiðlum.
Kynningar eru að jafnaði tímabundin starfsemi en kaflinn á einnig við um kynningaraðferðir sem beitt er til lengri tíma litið eða stöðugt.
Í kaflanum er fjallað um allar gerðir sölukynninga, þar með talið:
  • allar gerðir umbunartilboða
  • lækkað verð og ókeypis tilboð
  • dreifing hvers kyns afsláttar-, úttektar- og tilboðsmiða og sýnishorna
  • kynningar í tengslum við góðgerðastarfsemi
  • verðlaunakynningar af öllu tagi, þar með taldar hvataáætlanir
Hugtök sem sérstaklega varða sölukynningar
Eftirfarandi skilgreiningar eiga sérstaklega við um þennan kafla og þær ber að lesa í samhengi við almennar skilgreiningar eins og þær eru settar fram í almennum ákvæðum:
  • hugtakið „kaupauki” vísar til alls varnings eða þjónustu (eða blöndu þessa) sem boðin er með kynningu í huga
  • hugtakið „rétthafi” vísar til hvers þess einstaklings, fyrirtækis eða stofnunar sem sölukynningu er beint að eða sem nýtur góðs af henni, annað hvort fjárhagslega eða í fríðu
  • hugtakið „milligöngumaður” vísar til þess einstaklings, fyrirtækis eða stofnunar, annarrar en kynningaraðila, sem tekur þátt í framkvæmd hvers kyns sölukynningar
  • hugtakið „aðalvara” vísar til varnings eða þjónustu (eða blöndu þessa) sem kynnt er
  • hugtakið „auglýsandi” vísar til þess einstaklings, fyrirtækis eða stofnunar sem stendur fyrir kynningunni eða sem lætur kynna í sínu nafni
Það fer eftir kringumstæðum en hvaða framleiðandi sem er, heildsali eða annar einstaklingur í markaðsferlinu, getur verið auglýsandi, milligöngumaður og/eða rétthafi í tengslum við tilgreinda sölukynningu.
A1. grein
Meginreglur sem varða sölukynningar
  • Í öllum sölukynningum skal komið fram við bæði neytendur og aðra rétthafa af sanngirni og heiðarleika.
  • Allar sölukynningar eiga að vera þannig skipulagðar og framkvæmdar að forðast sé að valda fólki réttlætanlegum vonbrigðum eða gefa því aðrar ástæður fyrir eðlilegri kvörtun.
  • Öll framkvæmd sölukynninga og viðbrögð í því skyni að uppfylla allar skyldur sem af þeim rísa eiga að vera hröð og skilvirk.
  • Hugtök og framkvæmd allra sölukynninga ættu að vera sanngjarnar gagnvart öllum þátttakendum.
  • Allar sölukynningar ber að skipuleggja þannig að þær séu sanngjarnar gagnvart keppinautum og öðrum seljendum á markaði.
  • Auglýsendur, milligöngumenn og aðrir málsaðilar ættu ekki að gera neitt það sem líklegt er til þess að koma óorði á sölukynningar.
A2. grein
Hugtök varðandi tilboðið
Þannig ætti að standa að sölukynningum að þær geri rétthafanum kleift að gera sér auðveldlega og skýrt grein fyrir skilmálum tilboðsins. Þess ber að gæta að ýkja hvorki verðmæti kaupaukans né leyna eða dylja verð aðalvörunnar.
A3. grein
Kynning
Ekki ber að standa þannig að sölukynningu að líklegt sé að það villi um fyrir þeim sem henni beint að hvað varðar verðmæti vörunnar eða eðli. Öll auglýsingastarfsemi sem varðar sölukynninguna, þar með talin starfsemi á sölustað, á að vera í fullu samræmi við almenn ákvæði siðareglna þessara.
A4. grein
Að stjórna kynningarstarfsemi
Standa ber að sölukynningum með fullnægjandi bolmagni og eftirliti, þar með taldar viðeigandi ráðstafanir til að tryggja að umsjón með tilboðinu sé í samræmi við eðlilegar væntingar rétthafa.
Einkum þó hvað varðar:
  • að nægar birgðir þurfa að vera af kaupaukanum til þess að uppfylla þá eftirspurn sem búast má við innan eðlilegs tíma. Sé seinkun óhjákvæmileg ber að tilkynna rétthöfum það tafarlaust og að grípa til nauðsynlegra aðgerða til þess að haga kynningu tilboðsins í samræmi við það
  • að skipta ber gölluðum vörum og bæta ófullnægjandi þjónustu eða að bæta það fjárhagslega á viðeigandi hátt. Bæta ber rétthöfum umsvifalaust og eftir beiðni hvern þann kostnað sem leiðir beint af þannig annmörkum
  • kvartanir skulu afgreiddar á skilvirkan og viðeigandi hátt
A5. grein
Öryggi
Þess ber sérstaklega að gæta að tryggja að kaupauki valdi hvorki rétthafa, milligöngumönnum né neinum öðrum tjóni eða hættu, að því gefnu að hann sé notaður á réttan hátt.
Kynning gagnvart rétthöfum
A6. grein
Upplýsingar til þátttakenda
Standa ber að sölukynningum á þann veg að tryggt sé að rétthöfum sé gerð grein fyrir hverjum þeim kringumstæðum sem gætu haft áhrif á kaupákvörðun þeirra áður en viðskiptin eiga sér stað.
Upplýsingarnar ættu að fela í sér, þar sem það á við:
  • skýrar leiðbeiningar um hvernig eigi að ná í eða taka þátt í kynningartilboðinu, t.d. skilyrði þess að njóta kaupauka, eða að taka þátt í verðlaunakynningum
  • helstu einkenni þess kaupauka sem í boði er
  • allar tímatakmarkanir á því að nýta sér kynningartilboðið
  • allar takmarkanir á þátttöku (t.d. landfræðilegar eða aldurstengdar), framboð á kaupauka eða aðrar takmarkanir vegna birgðahalds. Sé um takmarkað framboð að ræða, ber að tilkynna rétthöfum á fullnægjandi hátt um allt það sem gert er til þess að bjóða annað í staðinn eða um endurgreiðslu
  • verðmæti allra tilboðs- eða afsláttarmiða sem í boði er, sé um gjaldgengan annan kost að ræða
  • allan kostnað við viðskiptin, þar með talinn pökkunar- og sendingarkostnaður auk greiðsluskilmála,
  • fullt nafn og heimilisfang auglýsanda og póstfang þangað sem senda má kvartanir (sé það annað en heimilisfang auglýsanda)
Upplýsingar um verðlaunakynningar
Þegar sölukynning felur í sér verðlaunakynningu ætti að gefa rétthöfum eftirfarandi upplýsingar, eða leggja þær að minnsta kosti fram samkvæmt beiðni, áður en þátttaka hefst og ekki þannig að það sé háð kaupum á hinni auglýstu vöru:
  • allar reglur sem varða þátttökurétt í verðlaunakynningunni
  • allan kostnað vegna þátttökunnar annan en kostnað við samskipti sem er á venjulegu gjaldi eða lægra verði (um síma, póst o.s.frv.)
  • fjölda, verðmæti og eðli þeirra verðlauna sem úthlutað verður og hvort hægt sé að velja reiðufé í stað verðlaunagripa
  • sé um að ræða keppni í færni eða þekkingu ber að kynna eðli keppninnar og þau viðmið sem lögð eru til grundvallar við mat á svörunum
  • hvernig val til verðlauna fer fram
  • hvenær samkeppninni lýkur
  • hvenær og hvernig niðurstöður verða kynntar
  • hvort rétthafi verði að greiða skatta af þeim verðlaunum sem hann vinnur
  • það tímabil sem hægt er að sækja vinninga
  • hvernig dómnefnd er skipuð, sé um hana að ræða
  • öll áform um að hagnýta sigurvegara eða vinningstillögur í starfsemi að kynningu lokinni
A7. grein
Kynning gagnvart milligöngumönnum

Upplýsingar fyrir milligöngumenn
Sölukynningar ber að setja þannig fram fyrir milligöngumönnum að þeir geti metið þá þjónustu og framlag sem vænst er af þeim. Einkum ætti að huga vandlega að:
  • skipulaginu og umfangi kynningarinnar, þar með talin tímasetning og öll tímatakmörk
  • því hvernig kynningin verður lögð fram gagnvart versluninni og almenningi
  • skilmálum fyrir þátttöku
  • fjárhagslegum afleiðingum fyrir milligöngumenn
  • öllum sérstökum stjórnunarlegum verkefnum sem krafist verður af milligöngumönnum
Upplýsingar um ytri umbúðir
Á ytri umbúðum varnings sem auglýsir kynningartilboð ættu að koma fram viðeigandi upplýsingar fyrir milligöngumenn á borð við lokadagsetningu og tímatakmörk, þannig að þeir geti sinnt nauðsynlegu eftirliti með birgðahaldi.
A8. grein
Sérstakar skyldur auglýsenda
Hagsmunir milligöngumanna
Sölukynningar ber að móta og stjórna með eðlilegri hliðsjón af lögmætum hagsmunum milligöngumanna og að teknu tillit til frelsis þeirra til að ákveða sig.
Hagsmunir starfsmanna, atvinnurekanda og tengsl við neytendur
Skilmála sölukynninga ber að móta þannig að virt séu tryggðartengsl starfsmanna og vinnuveitenda þeirra.
Hanna ber kynningar og hvatningaráætlanir og hrinda þeim í framkvæmd þannig að tekið sé tillit til hagsmuna allra sem málið varða og þannig að þær stangist ekki á við skyldur starfsmanna við vinnuveitendur sína eða þá skuldbindingu að gefa neytendum heiðarleg ráð.
Réttindi starfsmanna milligöngumanna
Alltaf ætti að leita fyrirfram samþykkis milligöngumanns eða ábyrgs stjórnanda á hans/hennar vegum ef áætluð kynning felur í sér
  • að bjóða starfsmönnum milligöngumannsins að aðstoða við kynningarstarfsemi af einhverju tagi
  • að bjóða einhvers konar hvatningu eða verðlaun, fjárhagsleg eða önnur, þessum starfsmönnum fyrir aðstoð þeirra eða fyrir hvers kyns árangur í sölu í tengslum við sölukynninguna
Sé um að ræða tilboð sem kynnt er opinberlega í almennum miðlum en sem ekki er hægt að útvega leyfi fyrir fyrirfram, ber að gera starfsfólki það ljóst að það verði að afla sér leyfis vinnuveitanda áður en það tekur þátt í verkefninu.
Að afhenda vörur og efni milligöngumönnum í tíma
Afhenda ber allar vörur, þar með talda kaupauka og annað efni sem máli skiptir, milligöngumanni á þeim tíma sem sanngjarn má teljast hvað varðar öll tímatakmörk sem varðar kynningartilboðið.
Samningsbundin tengsl milligöngumanna og rétthafa
Ef sölukynningar fela í sér virkt samtarf milligöngumanns og starfsfólks hans/hennar ber að búa svo um hnútana að það komi ekki niður á neinum samningsbundnum tengslum sem gætu verið fyrir hendi á milli milligöngumanns og rétthafa.
A9. grein
Sérstakar skyldur milligöngumanna
Heiðarleiki
Hafi milligöngumaður samþykkt að standa að sölukynningum ber honum að annast þær á sanngjarnan og heiðarlegan hátt og gæta þess að hann/hún eða starfsfólk hans/hennar stjórni þeim á viðeigandi hátt.
Rangfærslur
Ef sölukynningar fela í sér einhverja sérstaka ábyrgð af hálfu milligöngumanns, ber honum/henni að annast það þannig að sem minnst hætta sé á því að misskilningur rísi vegna skilmála, verðmætis, takmarkana eða framboðs á tilboðinu.
Einkum ber milligöngumanni að framfylgja áætlun og skilmálum kynningarinnar eins og auglýsandinn leggur hana fram. Milligöngumaður ætti ekki að gera neinar breytingar á því skipulagi sem samþykkt hefur verið, t.d. breytingar á tímasetningum, án þess að auglýsandinn hafi gefið samþykki sitt fyrir þeim.
A10. grein
Ábyrgð
Auglýsandinn ber ábyrgð á því að farið sé eftir siðareglunum en hann ber endanlega ábyrgð á öllum þáttum sölukynninga, burtséð frá því hvert eðli þeirra eða innihald er.
Hver sá sem tekur þátt í að skipuleggja, skapa eða framkvæma hvers kyns sölukynningu ber ábyrgð, eins og hún er skilgreind í 23. grein almennra ákvæða, um að tryggja að farið sé að siðareglunum gagnvart milligöngumönnum, rétthöfum og öðrum þeim aðilum sem kynningin varðar eða gæti varðað.

Kafli B – Kostun

Þennan kafla ber að lesa í samhengi við almenn ákvæði sem finna má í I. hluta.

Umfang kafla B
Þessi kafli varðar alla kostun í öllum myndum sem snertir ímynd fyrirtækja, vöruheiti, varning, starfsemi eða viðburði af hvaða tagi sem er. Þar er með talin kostun allra samtaka, hvort sem þær stunda viðskipti eða ekki. Hann á ekki við um staðsetningu varnings, eða fjármögnun sem hefur neinn fjárhagslegan grundvöll eða snýst um boðmiðlun, til dæmis gjafir eða stuðning, nema þar sem um kostunarþátt er að ræða.
Hugtök sem sérstaklega varða kostun
Eftirfarandi hugtök eiga sérstaklega við um þennan kafla og ber að lesa í samhengi við almenna skilmála eins og þá er að finna í almennum ákvæðum:
  • hugtakið „markhópur” vísar til almennings, einstaklinga eða samtaka sem kostunaratriðinu er beint
  • hugtakið „gjafir og stuðningur” vísar til þess forms af fórnfýsi þar sem peningar eða vörur eru gefnar, með takmörkuðum eða engum hagnaði, viðurkenningu eða viðskiptalegum hagnaði
  • hugtakið „kostun miðla” vísar til kostunar á eign miðla (.t.d. sjónvarps- eða útvarpssendingu, útgáfu, kvikmynd, Interneti, farsíma eða annarri fjarskiptatækni)
  • hugtakið „staðsetning vöru” vísar til þess að notast við vöru þannig að hún komi fram í þættinum, að jafnaði gegn greiðslu eða afhendingu annarra verðmæta til framleiðanda þáttarins eða leyfishafa
  • hugtakið „kostandi” vísar til allra fyrirtækja eða lögpersóna sem leggja fram fjárhagslegan eða annan stuðning
  • hugtakið „kostun” vísar til hvers kyns viðskiptalegs samkomulags þar sem kostandi veitir, í hagsmunaskyni fyrir bæði kostanda og þann sem nýtur kostunar og í samræmi við samning, fjármögnun eða annan stuðning með það fyrir augum að koma á tengslum við ímynd kostanda, vöruheiti eða vörur og kostunaratriði, gegn rétti til þess að kynna félag sitt og/eða heimild fyrir ákveðnum samþykktum beinum eða óbeinum hlunnindum
  • hugtakið „kostunarverkefni” vísar til allra fyrirtækja eða lögaðila sem eiga viðkomandi réttindi í kostunaratriðinu og þiggja beinan eða óbeinan stuðning kostanda í tengslum við kostunaratriðið
  • hugtakið „kostunaratriði” vísar til atburðar, starfsemi, félags, einstaklings, miðils eða staðsetningar
B1. grein
Meginreglur um kostun
Öll kostun ætti að byggjast á samningsbundnum skilmálum kostanda og kostunarverkefnis. Kostendur og kostunarverkefni ættu að setja fram skýra skilmála og skilyrði gagnvart öllum þeim sem málið varðar til þess að skilgreina væntingar sínar um alla þætti kostunarsamningsins.
Skilgreina ber kostun sem slíka.
Skilmálar og framkvæmd kostunar ætti að byggjast á þeirri meginreglu að allir aðilar kostunarinnar séu í góðri trú.
B2. grein
Sjálfsforræði og sjálfsákvörðunarréttur
Kostun ætti að sýna sjálfsforræði og sjálfsákvörðunarrétti kostunarverkefnisins fulla virðingu hvað varðar stjórn þess á eigin starfsemi og eignum, að því gefnu að kostunarverkefnið uppfylli þau markmið sem lögð voru fram í kostunarsamningi.
B3. grein
Eftirlíkingar og ruglingur
Kostendur og kostunarverkefni ættu, ásamt öðrum þeim sem taka þátt í kostun, að forðast eftirlíkingar af kynningu í annarri kostun þar sem þannig eftirlíkingar gætu villt um fyrir fólki og orsakað rugling, jafnvel þótt um sé að ræða vörur, fyrirtæki eða atburði sem ekki eru í samkeppni við verkefnið.
B4. grein
„Yfirtaka” kostunaratriða
Enginn má leitast við að gefa til kynna að kosta ákveðinn atburð eða umfjöllun um atburð í miðlum, hvort sem um er að ræða kostaðan atburð eða ekki, sé viðkomandi í raun ekki opinber kostandi verkefnisins eða umfjöllunarinnar.
B5. grein
Virðing fyrir kostunarverkefni og kostanda
Kostanda ber að gæta sérstaklega að því að verja allt listrænt, menningarlegt eða íþróttatengt innihald kostunarverkefnis og að forðast alla misnotkun á stöðu þess sem gæti skaðað samsemd kostunarverkefnisins eða kostunaratriðisins, reisn þess eða virðingu.
Kostunarverkefnið á ekki að dylja, umbreyta eða vanvirða ímynd eða vörumerki kostanda eða tefla almennri velvild hans eða virðingu því tengt í tvísýnu.
B6. grein
Markhópur kostunar
Tilkynna þarf markhópnum á greinilegan hátt um að kostun sé til staðar Mikilvægt varðandi ákveðinn atburð, starfsemi, dagskrá eða einstakling og skilaboð kostandans ættu ekki að misbjóða neinum. Taka ber eðlilegt tillit til faglegra siðareglna kostunarverkefnisins.
Þessari grein er þó hvorki ætlað að draga úr áhuga á kostun á framsækinni og mögulega umdeildri listrænni/menningarlegri starfsemi né heldur að hvetja kostendur til þess að beita ritskoðun á skilaboð kostunarverkefnis.
B7. grein
Að safna gögnum og deila þeim
Séu gögn einstaklings notuð í tengslum við kostun eiga ákvæði 19. greinar við um það.
B8. grein
Listræn og söguleg verkefni
Ekki ætti að standa þannig að kostun að það stefni listrænum eða sögulegum hlutum í hættu.
Sé kostun ætlað að verja, endurreisa eða viðhalda menningarlegum, listrænum eða sögulegum eiginleikum eða miðla þeim, ber henni að virða þann almenna áhuga sem tengist þeim.
B9. grein
Félagsleg og umhverfisleg kostun
Bæði kostendur og kostunarverkefni eiga að taka tillit til mögulegra félagslegra eða umhverfislegra áhrifa kostunarinnar við undirbúning, skipulag og framkvæmd kostunarinnar.
Færa ber rök fyrir öllum þeim kostum sem sagðir eru felast í þeim kostunarskilaboðum sem að öllu leyti eða að hluta til byggjast á jákvæðum félagslegum og /eða umhverfislegum áhrifum (eða úrdrætti neikvæðra áhrifa). Þeir sem aðild eiga að kostuninni eiga að virða þær meginreglur sem settar eru fram í viðskiptastofnskrá ICC um sjálfbæra þróun (ICC Business Charter for Sustainable Development).
Allar yfirlýsingar um umhverfismál vegna kostunar ættu að vera í samræmi við þær meginreglur sem lagðar eru fram í kafla E, Umhverfisyfirlýsingar í Markaðsskilaboðum.
B10. grein
Góðgerðastarfsemi og kostun mannúðarmála
Annast ber kostun góðgerða- og mannúðarmála af nærgætni og vandvirkni til þess að tryggja að hún hafi ekki neikvæð áhrif á starfsemi kostunarverkefnisins.
B11. grein
Sameiginleg kostunarverkefni
Þegar starfsemi eða atburður kallar á marga kostendur, eða gefur færi á því, ætti hver einasti samningur og samkomulag að skilgreina ítarlega réttindi, takmarkanir og skyldur hvers kostanda fyrir sig, þar með talin en þó takmarkast það ekki við nána lýsingu á öllum einkaréttindum.
Sérhver aðili í hópi kostenda ætti að leggja áherslu á að virða skilgreind kostunarsvið og þau kynningarverkefni sem hverjum og einum hefur verið úthlutað til þess að forðast allar truflanir sem gætu truflað jafnvægið á milli framlags hvers kostanda á ósanngjarnan hátt.
Kostunarverkefnið ætti að tilkynna öllum þeim kostendum sem til greina koma um alla þá kostendur sem þegar taka þátt í kostuninni. Kostunarverkefnið ætti ekki að samþykkja nýjan kostanda án þess að ganga fyrst úr skugga um að það stangist á við réttindi annarra kostenda sem þegar hefur verið samið við og að tilkynna það kostendum, eftir því sem við á.
B12. grein
Kostun miðla
Kostandi ætti ekki að hafa óeðlilega mikil afskipti af innihaldi og tímasetningu kostaðra atriða í miðlum svo það skaði hvorki ábyrgð, sjálfsforræði né ritstjórnarlegt sjálfstæði þess sem útvarpar, framleiðanda þáttarins eða eiganda miðilsins, nema að því marki sem viðeigandi löggjöf heimilar kostanda að vera framleiðandi eða meðframleiðandi dagskrárliðar, eigandi miðils eða fjármögnunaraðili.
Skilgreina ber kostunarverkefnið í miðlum sem slíkt með því að kynna nafn og/eða myndmerki kostanda í upphafi, á meðan á dagskrárliðnum stendur og/eða í lok hans.
Sérstaklega ber að gæta að því að tryggja að enginn vafi leiki á því hver kostar viðburð eða starfsemi og hver kostar sendinguna í miðli, einkum þegar ekki er um sömu kostendur að ræða.
B13. grein
Ábyrgð
Hugtakið kostun byggist á samningi um gagnkvæman ávinning og því hvílir sú skylda að fara að siðareglunum á herðum bæði kostanda og kostunarverkefnis en þeir deila endanlegri ábyrgð á öllum þáttum kostunarinnar, hvert sem eðli hennar eða innihald er.
Hver sá sem tekur þátt í að skipuleggja, skapa eða framkvæma hvers kyns kostun ber ábyrgð, eins og hún er skilgreind í 23. grein almennra ákvæða, um að tryggja að farið sé að siðareglunum gagnvart þeim aðilum sem kostunin varðar eða gæti varðað.

Kafli C – Bein markaðssetning

Þennan kafla ber að lesa í samhengi við almenn ákvæði sem finna má í I. hluta.

Umfang kafla C
Þessi kafli á við um alla beina markaðsstarfsemi í heild sinni, sama hvert form hennar, miðill eða innihald er. Þar eru settir staðlar um siðferðilega hegðun sem framfylgja ber við alla beina markaðssetningu og beita í ljósi gildandi laga, hvort sem um er að ræða markaðsmenn, dreifendur, auglýsingagerðarmenn eða aðra verktaka sem veita þjónustu vegna beinnar markaðssetningar, eða í miðlum.
Í kafla D um Auglýsingar og markaðsskilaboð með aðstoð rafrænna miðla og um síma er að finna ákvæði sem sérstaklega varða notkun á síma.
Hugtök sem sérstaklega varða beina markaðssetningu
Eftirfarandi hugtök eiga sérstaklega við um þennan kafla og ber að lesa í samhengi við almenna skilmála eins og þá er að finna í almennum ákvæðum:
  • hugtakið „gagnastjóri” nær yfir þann einstakling eða aðila sem ber ábyrgð á innihaldi og/eða nýtingu markaðsskjalsins
  • hugtakið „markaðsskjal” þýðir gagnagrunn sem búinn er til eða notaður með beina markaðssetningu fyrir augum
  • hugtakið „umsjónarmaður” vísar til einstaklings, fyrirtækis eða félags, annars en markaðsmannsins, sem býður beina markaðssetningu
C1. grein
Tilboðið
Uppfylla ber hratt og skilvirkt allar skyldur sem rísa af beinni markaðssetningu.
Alltaf þegar tilboð er lagt fram ber að gera neytendum skýra grein fyrir öllum þeim loforðum sem markaðsmaðurinn þarf að uppfylla, annað hvort beint eða með tilvísun til söluskilmála sem liggja fyrir á þeim tíma sem tilboðið er gert.
Forðast ber prentletur sem er það stórt eða með þannig sjónrænum einkennum að líklegt er að það dragi úr því að hægt sé að lesa sér til um tilboðið á skýran hátt.
Draga ber helstu lykilþætti tilboðsins saman á einfaldan og skýran hátt á einum stað alltaf þegar því verður við komið. Ekki ætti að dreifa mikilvægum atriðum í tilboðinu þannig að það sé að finna á víð og dreif í kynningarefninu.
C2. grein
Kynning
Skilmálar allra tilboða ættu að vera skýrir þannig að neytandinn geti gert sér nákvæma grein fyrir eðli þeirrar vöru sem í boði er.
Þegar kynning á tilboði felur einnig í sér vörur sem ekki eru innifaldar í tilboðinu, eða ef kaupa þarf vörur til viðbótar svo neytandinn geti notað þá vöru sem boðin er, ætti það að koma skýrt fram í tilboðinu.
Forðast ber aðferðir sem einkennast af miklum þrýstingi og sem hægt væri að líta á sem áreitni.
C3. grein
Réttur til riftunar
Þegar neytendur hafa rétt til þess að rifta kaupunum ber markaðsmanni að tilkynna þeim að sá réttur sé til staðar, hvernig hægt sé að afla sér frekari upplýsinga um hann og hvernig eigi að nýta sér hann.
Þegar tilboðið felst í því að afhenda neytandanum vöru og gefa honum kost á að „kynna sér hana”, „prófa hana ókeypis” eða þess háttar reynslutímabil, ætti að koma skýrt fram í tilboðinu hver ber kostnað af því að skila vörunni, auk þess sem skilin þurfa að vera eins einföld og mögulegt er. Greinilega þarf að koma fram hvaða tímamörk gilda um skil, eigi það við.
C4. grein
Þjónusta eftir sölu
Þegar boðin er þjónusta eftir sölu ættu nánari upplýsingar um þá þjónustu að koma fram í skilmálum af öllu tagi eða annars staðar í tilboðinu. Ef neytandinn samþykkir tilboðið ætti að veita upplýsingar um hvernig virkja eigi þjónustuna og ná sambandi við þann sem veitir þjónustuna.
C5. grein
Upplýsingar um markaðsmanninn
Í tilboðinu ber að gefa upplýsingar um markaðsmanninn og/eða umsjónarmann og hvernig hægt sé að ná sambandi við þá, þannig að neytandinn geti haft beint og skilvirkt samband við þá. Þessar upplýsingar ættu að vera fáanlegar sem varanleg heimild sem neytandinn getur geymt. Þær ættu til dæmis ekki að koma eingöngu fram á pöntunarblaðinu sem neytandinn á að endursenda. Neytandinn ætti að fá sendar upplýsingar um fullt nafn markaðsmannsins, heimilisfang hans og símanúmer um leið og varan er afhent.
C6. grein
Vörur sem ekki hefur verið beðið um
Ekki ætti að afhenda vörur sem greiðslu er vænst fyrir án þess að pöntun liggi fyrir.
Sjá einnig almenn ákvæði, 21. grein – Óumbeðnar vörur og ótilgreindur kostnaður.
C7. grein
Kynningarhvatar
Þegar kynningarhvatar eru nýttir við beina markaðssetningu ættu þeir að samræmast viðeigandi ákvæðum í A kafla, Sölukynningar.
C8. grein
Öryggi og heilbrigði
Allur varningur, þar með talin sýnishorn eftir því sem við á, á að vera í viðeigandi umbúðum fyrir afhendingu til viðskiptavinar, og vegna mögulegrar endursendingar, og í samræmi við viðeigandi heilbrigðis- og öryggisstaðla.
C9. grein
Afgreiðsla pantana
Pantanir ber að afgreiða innan 30 daga eftir að pöntun frá neytanda hefur borist, nema annað sé tekið fram í tilboðinu. Tilkynna skal neytanda um allar óeðlilegar seinkanir strax og vitneskja liggur fyrir um þær. Þegar það gerist ætti alltaf að samþykkja afpantanir neytanda, jafnvel þótt ekki sé hægt að koma í veg fyrir afhendingu. Auk þess ber að endurgreiða allar inngreiðslur, sé um þær að ræða.
C10. grein
Staðgengill vöru
Verði vara ekki fáanleg af ástæðum sem markaðsmaðurinn eða umsjónarmaðurinn ráða ekki við, má ekki afhenda aðra vöru í hennar stað nema neytandanum sé tilkynnt að um staðgengil vöru sé að ræða og nema sú vara sé jafn góð eða betri hvað varðar efni og einkenni, og að hún sé afhent gegn sama eða lægra verði. Ef það gerist skal útskýrt fyrir neytandanum að um aðra vöru sé að ræða í stað hinnar og að neytandinn hafi rétt á því að skila þeirri vöru á kostnað markaðsmannsins.
C11. grein
Að skila gölluðum eða skemmdum vörum
Ath Markaðsmaðurinn stendur straum af kostnaði við að skila vörum sem eru gallaðar eða skemmdar af öðrum ástæðum en af völdum neytandans, að því gefnu að neytandinn tilkynni um það innan eðlilegs tíma.
C12. grein
Verð og greiðsluskilmálar
Verð og greiðsluskilmálar ættu að koma greinilega fram í tilboðinu, burtséð frá því hvor greitt er fyrir það með staðgreiðslu eða afborgunum. Einnig ber að upplýsa um forsendur allra viðbótargjalda (á borð við burðargjald, sendingarkostnað, skatta o.s.frv.) og viðkomandi upphæð, sé þess nokkur kostur.
Byggist salan á afborgunum ættu lánaskilmálar að koma greinilega fram í tilboðinu, þar með talin upphæð innborgunar eða greiðslu inn á reikning, upphæð og tíðni afborgana og heildarverð miðað við staðgreiðslu, sé um það að ræða.
Leggja ber fram allar þær upplýsingar sem neytandinn þarf á að halda til þess að átta sig á kostnaði, vöxtum og öllum öðrum lánaskilmálum, annað hvort með tilboðinu eða þegar lánið er boðið.
Halda ber auglýstu verði um eðlilega langan tíma, nema tímasetning tilboðs og verðs komi greinilega fram í tilboðinu.
C13. grein
Greiðsla og innheimta
Aðferðir við greiðslu og innheimtu ættu að vera þannig að þær valdi neytandanum ekki óþarfa óþægindum, auk þess sem gera þarf ráð fyrir seinkunum sem neytandinn getur ekki haft áhrif á.
Ekki ætti að hafa samband við skuldunauta á ósanngjarnan hátt og ekki ber að nota innheimtugögn sem hægt er að rugla saman við opinber skjöl.
C14. grein
Að virða óskir neytandans
Þegar neytendur hafa gefið til kynna með t.d. merkingu í símaskrá eða á einhvern annan hátt að þeir óski ekki eftir auglýsingum um beina markaðssetningu, á að virða það. Þegar markaðsmenn beina auglýsingum sínum að alþjóðlegum hópi neytenda ættu þeir, hvar sem þess er kostur, að afla sér viðeigandi upplýsinga um merkingar þess efnis að neytendur á viðkomandi markaðssvæði óski ekki eftir beinni markaðssetningu og að virða það (sjá einnig almenn ákvæði, 18. grein, Persónuvernd og friðhelgi).
Sé kerfi til staðar sem gerir neytendum kleift að gefa til kynna ósk sína um að hafna fjölpósti (t.d. með miðum á póstkassa) ber að virða það.
C15. grein
Ábyrgð
Markaðsmaðurinn ber alltaf endanlega ábyrgð á öllum þáttum í beinni markaðssetningu, sama hvers eðlis starfsemin eða innihaldið er.
Ábyrgð, eins og hún er skilgreind í 23. grein almennra ákvæða, á einnig við um aðra þátttakendur í beinni markaðssetningarstarfsemi. Auk markaðsmanna gæti verið um að ræða:
  • umsjónarmenn eða gagnastjóra, eða undirverktaka þeirra sem taka þátt í starfseminni eða markaðssetningunni
  • útgefendur, eigendur miðla eða verktaka sem gefa tilboðið eða aðrar auglýsingar út, miðla þeim eða dreifa

 


Kafli D – Auglýsingar og markaðsskilaboð sem notfæra sér rafræna miðla og síma

Þennan kafla ber að lesa í samhengi við almenn ákvæði sem finna má í I. hluta.

Umfang kafla D
Þessi kafli nær til allra auglýsinga og markaðsskilaboða sem notfæra sér rafræna miðla og síma til kynningar á hvers kyns vöru og þjónustu. Hann kemur til viðbótar almennum ákvæðum siðareglnanna og kafla C – Bein markaðssetning. Hér er að finna sérstakar reglur um ákveðna þætti sem rekja má til eðlis rafrænna miðla, t.d. hvað varðar söfnun upplýsinga og notkun síma.
Hægt er að nálgast tillögur um bestu framkvæmd til úrlausnar á úrbótum og deilum í viðskiptum á Netinu í gögnum ICC, “Putting it right” og “Resolving disputes online”.9
Í þessum kafla er að finna staðla um siðræna hegðun sem allir málsaðilar eiga að framfylgja (t.d. markaðsmenn, auglýsingastofur eða miðlar) sem vinna að auglýsingum og markaðsskilaboðum í rafrænum miðlum og um síma.
Hugtök sem sérstaklega varða auglýsingar og markaðsskilaboð sem notfæra sér rafræna miðla og síma
Eftirfarandi hugtök eiga sérstaklega við um þennan kafla og ber að lesa í samhengi við almenna skilmála eins og þá er að finna í almennum ákvæðum:
  • hugtakið „rafrænn miðill” vísar til allra miðla sem miðla rafrænum og gagnvirkum skilaboðum. Sem dæmi má nefna Netið, vefþjónustu og/eða rafræn samskiptakerfi, þar með talinn sími
  • hugtakið „gagnvirk þjónusta” vísar til hvers konar innihalds eða þjónustu sem send er út þannig að móttakandinn geti svarað, sent skilaboð til baka eða tekið þátt í sjálfvirkum samskiptaleiðum
  • hugtakið „sjálfvirkur úthringibúnaður” táknar sjálfvirkt úthringitæki sem stillir sjálfkrafa úthringingartíðni sína og þegar svarað er skilar það hringingunni samstundis áfram í samræmi við aðgengi að úthringingafólki
  • hugtakið „úthringingafólk” táknar sölumann eða umsjónarmann sem notar síma til þess að koma markaðsskilaboðum á framfæri
9. Hægt að nálgast hjá iccwbo.org
D1. grein
Uppruni og lögsaga
Auglýsingar og önnur markaðsskilaboð þar sem notast er við rafræna miðla og síma eiga að vera í samræmi við reglur og reglugerðir í upprunalandinu eða, sé það heimilt, því landi sem markaðsmenn, þar með talið úthringingafólk, hefur tilgreint.
Markaðsmenn og úthringingafólk þeirra er hvatt til þess að kynna sér reglur og reglugerðir allra þeirra lögsagnarumdæma sem þeir beina markaðsskilaboðum sínum til, þar sem nokkur munur getur verið á þeim lögum sem þar gilda.
D2. grein
Auðkenning
Þegar rafræn skilaboð send á ákveðinn einstakling gegna viðskiptalegum tilgangi þarf það að koma greinilega fram í efnishaus og innihaldi. Efnishausar ættu ekki að vera misvísandi og ekki ætti að leyna því að um viðskiptaleg skilaboð sé að ræða.
D3. grein
Skýr framsetning tilboðs og skilyrða þess
Þegar rafræn skilaboð gegna viðskiptalegum tilgangi ætti ekki að notfæra sér hugbúnað og annan tæknibúnað til þess að leyna eða dylja einhverja efnislega þætti þess, t.d. verð og aðra söluskilmála, sem gætu haft áhrif á ákvörðun neytandans.
Alltaf ber að kynna neytendum fyrirfram um þau skref sem leiða til þess að gerð er pöntun, kaup, samningur eða önnur skuldbinding. Sé þess krafist af neytendum að þeir gefi upplýsingar í þessum tilgangi ber að gefa þeim fullnægjandi tækifæri til þess að kanna hvort þeir hafi gefið réttar upplýsingar áður en þeir skuldbinda sig á einhvern hátt.
Markaðsmaðurinn ætti að bregðast við með því að samþykkja pöntun neytandans eða hafna henni, eftir því sem það á við.
D4. grein
Að sýna opinberum hópum virðingu
Sýna ber fulla virðingu þeim skilyrðum og skilmálum um ásættanlega framkomu í viðskiptalegum tilgangi, sem gilda í tilteknum rafrænum miðlum, varðandi t.d. fréttalista, umræðuvettvanga eða upplýsingatorg og almennan hugbúnað til umsjónar á innihaldi vefsvæða. Markaðsskilaboð sem send eru á þess háttar opinbera fundarstaði eiga því aðeins rétt á sér að umræddur vettvangur eða vefsetur hafi beint eða óbeint gefið til kynna samþykki sitt fyrir því að taka á móti þannig skilaboðum.
D5. grein
Óumbeðin skilaboð
Aðeins ætti að senda óumbeðin markaðsskilaboð með rafrænum miðlum þegar ástæða er til þess að ætla að þeir neytendur sem fá þessi skilaboð hafi áhuga á efni þeirra eða tilboði.
D6. grein
Gagnsæi og íhlutunarleysi
Þegar markaðsskilaboð eru send um rafræna miðla ættu þau að fela í sér skýra og gagnsæja leið sem gefur neytandanum tækifæri til þess að koma því á framfæri að hann vilji ekki fá fleiri slík tilboð í framtíðinni. Aðeins ætti að nota þannig skipulag í áðurnefndum tilgangi og leiðin á að vera auðfundin, auðskilin og auðveld í notkun.
Þess ber sérstaklega að gæta að hvorki markaðsskilaboðin sjálf né neitt það forrit sem notað er til þess að gera neytendum kleift að opna annað hvort markaðsskilaboð eða auglýsingar trufli hefðbundna notkun neytandans á rafrænum miðlum. Þetta kemur til viðbótar því að sýna óskum neytandans virðingu, hvort sem þær berast sendanda beint eða með beiðni hans um að fá ekki sendan til sín fjölpóst.
D7. grein
Auglýsingar og markaðsskilaboð til barna
Eftirfarandi kröfur eiga við um öll tilboð á varningi sem beint er til barna í rafrænum miðlum:
  • hvetja ber foreldra og/eða forráðamenn til þess að taka þátt í gagnvirkum athöfnum barna sinna og/eða hafa eftirlit með þeim
  • ekki ætti að upplýsa þriðja aðila um persónugreinanlegar upplýsingar barna fyrr en leyfi hefur fengist hjá foreldrum eða þegar það er heimilt lögum samkvæmt
Með þriðju aðilum er ekki átt við umboðsmenn eða aðra sem bjóða rekstrarlegan stuðning vegna vefsetra og sem ekki nota eða upplýsa persónulegar upplýsingar barns af neinum öðrum ástæðum.
D8. grein
Að sýna tilfinningum markhóps á heimsvísu virðingu
Í ljósi þess að rafræn net ná til heimsbyggðarinnar allrar og að mögulegir viðtakendur þeirra geta verið af mjög fjölbreyttum toga
??ættu markaðsmenn að ganga úr skugga um að markaðsskilaboð þeirra séu í samræmi við meginreglur félagslegrar ábyrgðar eins og henni er lýst í almennum ákvæðum og að búa svo um hnútana að engum sé sýnd móðgun
??ættu markaðsskilaboð vegna varnings sem ekki er ætlaður börnum að vera greinilega merkt þannig í efnislínu skilaboðanna
D9. grein
Að nota síma
D9.1 – Upplýsingagjöf
Eftirfarandi ákvæði eiga sérstaklega við um símasölu:
1. Úthringingar – þegar hringt er í neytanda ætti úthringingafólk að:
  • tilgreina strax nafn þess markaðsmanns sem það er fulltrúi fyrir
  • tilgreina tilganginn með símhringingunni á ótvíræðan hátt
  • slíta samtalinu kurteislega þegar það kemur í ljós að viðtakandi er ekki til þess bær að taka við hringingunni, vill það ekki eða að um barn er að ræða (nema úthringingafólkið fái leyfi frá til þess bærum fullorðnum einstaklingi að halda símtalinu áfram)
2. Þegar úthringingafólk hringir í neytanda með síma með númerabirti, ætti neytandinn að geta séð númer þess fyrirtækis sem hringir.
3. Allar hringingar – áður en símtali lýkur ætti úthringingafólk að ganga úr skugga um að neytandinn hafi upplýsingar um allt það samkomulag sem gert hefur verið og geri sér bæði grein fyrir eðli þess og þeim skrefum sem tekin verða í framhaldi af símtalinu.
Þegar því er haldið fram að sölusamningur hafi verið gerður, ætti neytandinn að gera sér fulla grein fyrir helstu atriðum samningsins. Þessi atriði eru að lágmarki:
  • helstu einkenni vörunnar
  • hvar vörurnar eru afhentar til langframa eða á yfirstandandi tímabili, að lágmarki á samningstímabilinu
  • verð vörunnar, þar með talinn allur viðbótarkostnaður (t.d. afhendingar- og/eða sendingarkostnaður og allir skattar sem neytandinn gæti þurft að greiða)
  • fyrirkomulag greiðslu, afhendingar eða afkasta
  • allur réttur neytandans til þess að hætta við kaupin
Þegar símtalið leiðir ekki til sölu heldur áframhaldandi samskipta við markaðsmanninn ætti úthringingafólkið að tilkynna neytandanum að um frekari tengsl verði að ræða. Ef nota á upplýsingar þær sem neytandinn gefur í einhverjum þeim tilgangi sem ekki er augljós, þ.e. í tilgangi sem ekki hefur þegar verið upplýst um, ætti úthringingafólkið að útskýra það fyrir neytandanum í samræmi við almenn ákvæði um persónuvernd (í 19. grein).
D9.2 – Á eðlilegum tíma sólarhringsins
Hafi móttakandi símtals ekki sérstaklega farið fram á annað ættu úthringingar aðeins að eiga sér stað á þeim tíma sólarhringsins sem almennt er litið á sem sanngjarnan gagnvart viðtakanda.
D9.3 – Rétturinn til skriflegrar staðfestingar
Þegar símhringing leiðir til pöntunar hefur neytandinn rétt til þess að fá staðfestingu, skriflega eða í varanlegu formi, um nánari skilmála samningsins með góðum fyrirvara og í síðasta lagi þegar varan er afhent eða þegar afhending þjónustu hefst. Í staðfestingunni ættu að koma fram allar þær upplýsingar sem tilgreindar eru í Kafla C, C3. grein (Rétti til riftunar) og í C5. grein (Upplýsingar um markaðsmanninn), auk allra annarra upplýsinga sem skilgreindar eru í Kafla C, eftir því sem við á.
D9.4 – Vöktun samtala
Vöktun á símtölum sem snúast um símasölu, þar með taldar upptökur af þeim, ætti eingöngu að eiga sér stað með viðeigandi varúðarráðstöfunum í þeim tilgangi að sannreyna innihald símtalsins, staðfesta viðskipti, til þjálfunar og til gæðaeftirlits. Tilkynna ber úthringingafólki þegar eftirlit á sér stað og tilkynna ber neytendum það eins snemma í símtalinu og mögulegt er að kannski sé hlustað á það.
Aldrei ætti leika upptöku af samtali fyrir almennan hóp áheyrenda án þess að báðir aðilar símtalsins gefi til þess samþykki sitt.
D9.5 – Óskráð símanúmer
Ekki ætti að hafa samband við neytendur með óskráð símanúmer í neinum viðskiptalegum tilgangi, nema neytandinn hafi sjálfur gefið markaðsmanninum eða viðkomandi umsjónarmanni upp númer sitt í þeim tilgangi.
D9.6 – Notkun sjálfvirks úthringibúnaðar
Þegar notast er við sjálfvirkan úthringibúnað og ekkert úthringingafólk er strax laust til þess að taka við símtalinu af úthringibúnaðinum, ætti tækið að leggja á og sleppa línunni innan einnar sekúndu að hámarki.
Það er því aðeins hægt að nota annan sjálfvirkan úthringibúnað til þess að ná sambandi við neytanda þegar úthringingafólk hefur áður kynnt símtalið eða þegar neytandinn hefur ótvírætt lýst sig samþykkan því að taka við þannig símhringingum án afskipta úthringingafólks.
Hvorki má nota sjálfvirkan úthringibúnað né önnur sjálfvirk úthringitæki nema búnaðurinn slíti samtalinu sjálfkrafa þegar neytandinn leggur á. Úthringibúnaður ætti alltaf að slíta sambandi áður en hann tengist öðru númeri.
D10. grein
Ábyrgð
Hver sá sem tekur þátt í að skipuleggja, skapa eða framkvæma hvers kyns markaðssamskipti með rafrænum miðlum og síma ber ákveðna ábyrgð, eins og hún er skilgreind í 23. grein almennra ákvæða, um að tryggja að farið sé að siðareglunum gagnvart þeim aðilum sem samskiptin varða eða gætu varðað.
Þessir miðlar breytast það hratt og eru í það örri þróun að það er bæði óhentugt og óviðeigandi að gefa ítarlegri leiðbeiningar um notkun þeirra. Það er hins vegar sama hvers eðlis starfsemin er, allir málsaðilar bera saman ábyrgð á henni í réttu hlutfalli við hlutverk sín og innan þeirra marka sem starfsemi hvers og eins setur.

Kafli E – Fullyrðingar um umhverfismál í markaðsskilaboðum

Þennan kafla ber að lesa í samhengi við almenn ákvæði sem finna má í I. hluta.

Umfang kafla E
Þessi kafli á við um öll markaðsskilaboð sem innihalda fullyrðingar um umhverfismál, þ.e. hverja þá fullyrðingu sem vísar beint eða óbeint til umhverfis- eða vistkerfisþátta í tengslum við framleiðslu, umbúðir, dreifingu notkun/neyslu eða förgun vöru. Hægt er að leggja fram fullyrðingar um umhverfismál í hvaða miðli sem er, þar með talið í vörumerkingum, á fylgiblöðum, í kynningar- eða söluefni, upplýsingum um viðkomandi vöru og einnig í síma eða í stafrænum eða rafrænum miðlum á borð við tölvuskeyti og á Netinu. Í kaflanum er fjallað um allt þetta og þar er einnig að finna ráðleggingar vegna algengra fullyrðinga.
Kaflinn felur í sér hinn alþjóðlega staðal ISO 14021 um „Eigin yfirlýsingar um umhverfismál” með því að afrita og aðlaga valda kafla sem greinilega vísa til auglýsingasamhengis, þótt sleppt sé ýmsum tæknilegum lýsingum.
Hugtök sem sérstaklega varða fullyrðingar á sviði umhverfismála
Eftirfarandi hugtök eiga sérstaklega við um þennan kafla og ber að lesa í samhengi við almenna skilmála eins og þá er að finna í almennum ákvæðum:
  • hugtakið „umhverfisþáttur” á við atriði í starfsemi eða vöru félags sem getur haft víxlverkandi áhrif á umhverfið
  • hugtakið „umhverfisfullyrðing” þýðir hvaða fullyrðingu sem er, tákn eða myndræna framsetningu sem gefur til kynna umhverfisþátt vöru, hluta eða umbúða
  • hugtakið „umhverfisáhrif” þýðir allar breytingar á umhverfi, bæði jákvæðar og neikvæðar, sem spretta að öllu leyti eða að hluta til af starfsemi eða vöru félags
  • hugtakið „vistferill (lífsferill)” táknar samfelld og samtengd þrep í framleiðslukerfi, allt frá öflun hráefnis eða vinnslu náttúrulegra auðlinda til lokaförgunar
  • hugtakið „framleiðsla” táknar allar vörur eða þjónustu, „Framleiðsla” felur að jafnaði í sér þær umbúðir, ílát o.s.frv. sem vörurnar eru afhentar í. Þegar fjallað er um umhverfisáhrif er þó oft rétt að vísa sérstaklega til umbúða en það hugtak þýðir þá allt það efni sem notað er til þess að hlífa vöru eða geyma hana í á meðan á flutningi, geymslu, markaðssetningu eða notkun stendur
  • hugtakið „fyrirvari” þýðir yfirlýsingu til útskýringa sem lýsir takmörkunum yfirlýsingarinnar nákvæmlega og með sannleikann að leiðarljósi
  • hugtakið „sorp” vísar til alls þess sem framleiðandi eða eigandi hefur enga þörf fyrir lengur og sem er fargað eða skilað aftur til umhverfisins
Í lok kaflans er að finna leiðbeiningar um notkun valinna umhverfisyfirlýsinga sem oft birtast í markaðsskilaboðum.
E1. grein
Heiðarleg og sönn kynning
Markaðsskilaboð eiga að vera þannig upp sett að þau misnoti sér ekki umhyggju neytandans fyrir umhverfinu eða nýti sér mögulegan skort á þekkingu á umhverfismálum,
Markaðskilaboð ættu ekki að innihalda neinar fullyrðingar eða sjónræna uppsetningu sem líkur eru á að geti villt um fyrir neytendum á neinn hátt hvað varðar umhverfisþætti eða kosti við vöru, eða um þær aðgerðir sem markaðsmaðurinn grípur til með hagsmuni umhverfisins að leiðarljósi, Auglýsingar frá fyrirtækjum mega vísa til ákveðinna vörutegunda eða starfsemi en ættu ekki að gefa í skyn að þær nái til allrar starfsemi fyrirtækis, samstæðu eða iðngreinar nema hægt sé að rökstyðja það.
Umhverfisfullyrðing ætti að tengjast þeirri vöru sem verið er að kynna og einungis að varða þætti sem þegar eru fyrir hendi eða munu líklega koma til sögunnar á líftíma vörunnar. Það ætti að koma greinilega fram til hvers er vísað í fullyrðingunni, .t.d. vörunnar eða umbúða hennar. Ekki ætti að kynna þátt sem nýjan, hafi hann áður verið til staðar en þá ekki komið fram. Umhverfisupplýsingar ættu að vera dagréttar og þær ber að endurmeta með tilliti til viðeigandi þróunar þegar það á við.
Það ætti því aðeins að setja fram óljósar eða óafmarkaðar fullyrðingar um umhverfiskosti sem gætu táknað margt í hugum neytanda, að þær gildi án fyrirvara í öllum fyrirsjáanlegum kringumstæðum sem eðlilegt er að gera ráð fyrir. Sé það ekki svo, ætti annað hvort að setja fyrirvara við almennar umhverfisfullyrðingar eða sniðganga þær. Einkum ber að forðast að nota fullyrðingar á borð við „umhverfisvænn” eða „vistvænn”, sem gefur til kynna að vara eða starfsemi hafi engin áhrif eða eingöngu jákvæð áhrif á umhverfið, nema fyrir liggi mjög sannfærandi sannanir um það.
Ekki ætti að leggja fram neinar fullyrðingar um sjálfbærni eða staðfestingar þess efnis að sjálfbærni sé til staðar á meðan endanlegar og almennt viðurkenndar aðferðir til þeirra mælinga eru ekki til staðar.
Fyrirvarar eiga að vera skýrir, áberandi og auðskiljanlegir. Fyrirvarar skulu birtir sem næst þeirri fullyrðingu sem þeir eiga við um svo augljóst sé við lestur að fyrirvarinn eigi við fullyrðinguna.
E2. grein
Vísindalegar rannsóknir
Því aðeins ætti að vísa til tæknilegrar framsetningar og vísindalegrar niðurstöðu um umhverfisáhrif í markaðsskilaboðum að upplýsingarnar séu studdar áreiðanlegum vísindalegum sönnunargögnum.
Notast má við fagmál umhverfisfræða eða vísindalegt tæknimál að því gefnu að það komi málinu við og sé notað þannig að það sé auðskilið þeim sem skilaboðunum er beint til. (sjá einnig 6. grein siðareglnanna – Notkun tækniupplýsinga og vísindalegra gagna, hugtaka og íðorða).
Því aðeins ætti að vísa til umhverfisfullyrðinga sem varða heilbrigði, öryggi eða aðra kosti að upplýsingarnar séu studdar áreiðanlegum vísindalegum sönnunargögnum
E3. grein
Yfirburðir og aðrar samanburðarfullyrðingar
Allar samanburðarfullyrðingar þurfa að vera sértækar og grundvöllur samanburðar ætti að liggja ljós fyrir. Ekki ætti að fullyrða neitt um umhverfislega yfirburði yfir samkeppnisaðila nema hægt sé að sýna fram á umtalsvert forskot. Þegar vörur eru bornar saman ættu þær að uppfylla sömu þarfir og vera ætlaðar til sömu nota.
Orða ber samanburðarfullyrðingar þannig að ljóst sé hvort forskotið er algilt eða háð ákveðnum forsendum, jafnvel þótt samanburðurinn sé við fyrra ferli eða vöru markaðsmannsins sjálfs eða keppinautar hans.
Kynna bera sérstaklega úrbætur sem varða vöru og umbúðir hennar en ekki í sameiningu.
E4. grein
Vistferli vöru, íhluta og þátta
Ekki ætti að setja fram umhverfisfullyrðingar þannig að gefið sé til kynna að þær varði fleiri þrep í vistferli vöru eða fleiri eiginleika hennar en sönnunargögn réttlæta. Alltaf ætti að liggja ljóst fyrir til hvaða þreps eða eiginleika fullyrðing vísar.
Þegar fullyrðing vísar til þess að færri íhlutir eða þættir hafi umhverfisáhrif, ætti að koma skýrt fram úr hverju hefur verið dregið. Þannig fullyrðingar eru því aðeins réttlætanlegar að þær vísi til annarra kosta við vinnslu, íhluti eða þætti sem leiða til umtalsverðra úrbóta hvað umhverfismál varðar og að tekið sé tillit til allra viðeigandi þátta í vistferli vörunnar.
Umhverfisfullyrðingar ættu ekki að byggjast á því að ekki sé til staðar íhlutur, íðefni, einkenni eða áhrif sem aldrei hefur tengst viðkomandi vöruflokki. Hins vegar ætti ekki að kynna almenn einkenni eða íðefni, sem flestar eða allar vörur í sama vöruflokki eiga sameiginlegar, sem einstakt og athyglisvert einkenni á þeirri vöru sem verið er að kynna.
Það ætti ekki að fullyrða að vara innihaldi ekki ákveðið íefni eða íhlut, t.d. að varan sé „X-laus” („án X”) nema að magn þess sem tilgreint er fari ekki fram úr því magni sem er viðurkennt sem aðskotaefni10 eða óverulegt magn.
10.
„Aðskotaefni” og „óverulegt magn” eru ekki nákvæm hugtök.
„Aðskotaefni” gefur einkum til kynna mengun en „óverulegt magn” er að jafnaði notað í tengslum við efni sem koma fyrir á náttúrulegan hátt.
Oft þarf að byggja fullyrðingar á sértæku mati á hverju efni fyrir sig til þess að sýna fram á að magnið sé undir þeim mörkum sem valda tjóni. Nákvæm skilgreining á aðskotaefnum getur einnig verið háð því á hvaða svæði framleiðslan á sér stað.
E5. grein
Merki og tákn
Það má því aðeins nota umhverfismerki eða tákn í markaðsskilaboðum þegar uppruni þessara merkja og tákna er greinilega gefinn til kynna og að engar líkur séu á því að fólk geti ruglast á merkingu þeirra. Ekki ætti að nota þannig merki og tákn að það gefi ranglega til kynna opinbera viðurkenningu eða vottun þriðja aðila.
E6. grein
Meðferð sorps
Hægt er að leggja fram umhverfisfullyrðingar sem vísa til meðferðar sorps, að því gefnu að um sé að ræða almennt viðurkennda aðferð við flokkun, sorphirðu, úrvinnslu eða förgun eða að hún standi til boða viðunandi hlutfalli neytenda á viðkomandi svæði. Sé svo ekki ætti að lýsa nákvæmlega aðgenginu.
E7. grein
Ábyrgð
Þær reglur um ábyrgð sem fram koma í almennum ákvæðum eiga við um þennan kafla (sjá 23. grein).

Skrá yfir valdar umhverfisyfirlýsingar

Í eftirfarandi lista er að finna nokkrar algengar fullyrðingar. Ætlunin er að skilgreina eðlilega merkingu þeirra og að leiðbeina um notkun þeirra í markaðsskilaboðum.
Skráin byggist á 7. ákvæði í ISO 14021, þar sem er að finna nánari lýsingar á aðferðafræði vegna fyrirvara og mats.
1. Hentar til moltugerðar
Einkenni vöru, umbúða eða tengds þáttar sem gerir henni kleift að brotna lífrænt niður og mynda fremur einsleitt og stöðugt moldarkennt efni. Ekki ætti að setja þessa fullyrðingu fram ef moltan sjálf, moltugerðarkerfið eða umhverfið verður fyrir merkjanlegum neikvæðum áhrifum af efninu, umbúðunum eða þættinum sem brotnar niður.
Þegar það á við ætti að setja fyrirvara um fullyrðingu um að efnið brotni niður með tilvísun, til dæmis til þess moltugerðarkerfis eða ferlis sem til þarf, hvaða þættir efnisins brotna niður, hvaða undirbúningur er nauðsynlegur, hvaða breytingar þarf að gera á vörunni eða viðeigandi efnum, hvaða búnað þarf til og hvert aðgengi er að aðstöðu til moltugerðar (ef varan hentar ekki til moltugerðar heima). Sjá einnig E6. grein.
2. Niðurbrjótanlegt
Einkenni vöru eða umbúða sem gerir þeim kleift að brotna lífrænt niður að ákveðnu marki við sérstakar aðstæður innan ákveðins tíma. Ekki ætti að setja þessa fullyrðingu fram um vöru eða umbúðir, eða neinn þátt þar í, sem gefur frá sér efni í því magni að það sé hættulegt umhverfinu.
Fullyrðing um að efni brotni lífrænt niður ætti að vísa til tilgreindrar prófunaraðferðar í ákveðinn tíma sem leiðir til hámarks niðurbrots, auk þess sem hún ætti að eiga við um líklegar kringumstæður förgunar.
3. Hannað til að taka í sundur
Einkenni vöruhönnunar sem gerir notandanum kleift að taka vöruna í sundur við lok lífsferils hennar þannig að hægt sé að endurnota íhluti og varahluti, endurvinna þá, endurnýta orku eða á annan hátt skilja þá frá öðru sorpi í förgunarferlinu.
Þegar það á við ætti yfirlýsing um hvaða íhluti vísað er til að fylgja yfirlýsingu um að vara sé hönnuð til þess að taka í sundur, auk þess sem skilgreina þarf hver á að sjá um að taka hana í sundur (t.d. neytandinn sjálfur eða sérfræðingur).
Þannig yfirlýsingu þarf að fylgja fyrirvari um til dæmis aðgengi að viðkomandi ferli (sjá E6. grein) og hvaða tæki eða búnað þarf til verksins.
Gefa ætti neytendaupplýsingar um aðferð til að taka vöruna í sundur o.s.frv., þar sem við á.
4. Langtímaending vöru
Vara sem hönnuð er til þess að endast lengur, annað hvort á grundvelli bætts varanleika eða vegna þess að til staðar er eiginleiki sem gefur kost á uppfærslu, og sem dregur úr notkun auðlindar eða leiðir til minna sorps. Þannig fullyrðing er í eðli sínu samanburður og ætti að uppfylla viðeigandi kröfur (sjá E3. grein).
Fullyrðingu um langtímanotkun ætti að fylgja útskýring á þörfinni fyrir uppfærslu eða auknum varanleika, allt eftir því hvað við á.
5. Endurnýting orku
Einkenni vöru sem búin er til með því að nota endurnýtta orku úr efni eða orku sem annars hefði verið faragað sem sorpi en hefur verið safnað með skipulögðu ferli. Endurnýting orku getur í þessu samhengi verið varan sjálf.
Hver sá sem hyggst leggja fram fullyrðingu af þessu tagi ætti að ganga úr skugga um að full stjórn sé á neikvæðum áhrifum á umhverfið vegna söfnunar og umbreytingar sorpsins í orku og að eftirlit sé með því verki. Fullyrðingu um endurnýtingu orku ættu að fylgja nánari upplýsingar um gerð og magn þess sorps sem notað var við endurnýtinguna, eftir því sem við á.
6. Endurvinnanlegt
Einkenni vöru, umbúða eða tengds þáttar sem gerir mönnum kleift að taka vöruna út úr förgunarferlinu með aðgengilegu ferli og aðferðum, hirða hana, vinna og taka í notkun á ný sem hráefni eða vöru.
Fullyrðingum um endurvinnanleika ætti að fylgja fyrirvari um aðgengi að söfnunaraðstöðu, þar sem við á (sjá E6. grein). Sé tákn notað ætti það að vera Möbiusarræman, þrjár snúnar örvar sem mynda þríhyrning (grafískar kröfur er að finna í ISO 7000, sjá tákn nr. 1135).Þetta tákn ætti einungis að nota sem fullyrðingu um endurvinnanleika eða endurunnið innihald (sjá 7 hér að neðan).
Sé Möbiusarræman ekki með hundraðstölugildi er litið á hana sem fullyrðingu um endurvinnanleika. Ef einhverjar líkur eru á misskilningi ætti að skilgreina nákvæma merkingu táknsins með skýringartexta, t.d. orðunum „endurvinnanlegur” eða „X % endurvinnanlegt innihald”. Ef einhverjar líkur eru á misskilningi um það hvort táknið vísi til vörunnar eða umbúðanna ætti skýringartexti að fylgja með.
7. a) Endurunnið innihald
Hlutfall endurunnins efnis í vöru eða umbúðum miðað við massa. Aðeins er litið á það innihald sem endurunnið sem annað hvort er endurunnið fyrir neyslu eða eftir neyslu. Með hugtakinu efni fyrir neyslu er átt við efni sem tekið er úr förgunarferlinu í framleiðsluferlinu og ekki endurnýtt sem hluti af því sama ferli.
Með hugtakinu efni eftir neyslu er átt við efni sem verður til á heimilum og hjá öðrum notendum og sem ekki er lengur hægt að nota í upprunalegum tilgangi.
b) Endurunnið efni
Efni sem hefur verið endurunnið í endurheimtu efni með framleiðsluferli og er lokaafurð eða íhlutur til þess að setja í afurð.
c) Endurheimt efni
Efni sem annars hefði verið fargað sem sorpi eða notað til endurnýtingar orku en hefur í þess stað verið safnað og það endurheimt sem efnislegt ílag í stað nýs grunnefnis í endurnýtingar- eða framleiðsluferli.
Þegar fullyrðing er gerð samkvæmt a) – c) ætti að tilgreina hundraðshlutfall endurunna efnisins. Greina ætti frá hundraðshlutfalli vörunnar og umbúða sitt í hvoru lagi, ekki sameiginlega. Sé tákn notað ætti það að vera Möbiusarræman með hundraðshlutfallsgildi og útskýringartexta, þar sem við á (sjá 6 hér að ofan).
8. Minni orkunotkun (orkusparneytinn, orkunýtinn, orkusparandi)
Minni orkunotkun vöru sem gerir það sem hún er hönnuð til að gera, miðað við þá orkunotkun annarrar vöru sem skilar sambærilegri virkni. Fullyrðingar í þessum flokki varða minni orkunotkun við notkun á vörum og afhendingu þjónustu, en ekki í framleiðsluferli eða innpökkun vörunnar. Þannig fullyrðingar eru í eðli sínu samanburður og ættu að uppfylla viðeigandi kröfur (sjá E3. grein).
9. Minni notkun auðlinda
Minni notkun í magni efnis, orku eða vatns sem notað er til þess að framleiða eða dreifa vöru eða umbúðum hennar eða tilgreindum tengdum þætti. Þessi fullyrðing er í eðli sínu samanburður og ætti að uppfylla viðeigandi kröfur (sjá E3. grein).
Setja ætti fram fullyrðingu um minni notkun auðlinda sem hlutfallslega minnkun. Greina ætti frá hundraðshlutfalli vörunnar og umbúða sitt í hvoru lagi, ekki sameiginlega.
Þegar lögð er fram fullyrðing um minni notkun auðlinda, ætti að greina frá viðkomandi auðlind og sýna hlutfallslega minnkun notkunar fyrir hverja auðlind fyrir sig. Ef sú minnkaða notkun auðlinda sem fullyrðingin vísar til leiðir til aukningar í notkun annarrar auðlindar, ætti að taka fram hvaða auðlind það varðar og hver hin hlutfallslega aukning er.
10. Minni vatnsnotkun (vatnssparneytinn, vatnsnýtinn, vatnssparandi)
Minni vatnsnotkun í tengslum við notkun vöru sem gerir það sem hún er hönnuð til að gera, miðað við þá vatnsnotkun annarrar vöru sem skilar sambærilegri virkni.
Fullyrðingar í þessum flokki varða minni vatnsnotkun við notkun á vörunni, en ekki í framleiðsluferli eða innpökkun vörunnar. Þannig fullyrðingar eru í eðli sínu samanburður og ættu að uppfylla viðeigandi kröfur (sjá E3. grein).
11. a) Endurnýtanlegur
Eiginleiki vöru eða umbúða sem hugsaðar eru og hannaðar til þess að notast oftar en einu sinni eða til skiptis í væntanlegu vistferli sínu, í sama tilgangi og þeim var ætlað í upphafi.
b) Áfyllingarhæfur
Einkenni vöru eða umbúða sem hægt er að fylla á með sömu eða sambærilegri vöru oftar en einu sinni í sinni upprunalegu mynd og án frekari vinnslukostnaðar nema tilgreindra krafna á borð við hreinsun eða þvott.
Ekki ætti að lýsa neinni vöru eða umbúðum sem endurnýtanlegum eða áfyllingarhæfum nema hægt sé að endurnýta þær eða fylla á að nýju í upprunalegum tilgangi sínum. Þannig fullyrðingar ætti því aðeins að setja fram að til staðar sé áætlun, aðstaða eða vara ætluð til þess. Fullyrðingu ætti að fylgja fyrirvari um aðgengi að áætlunum eða aðstöðu eða takmarkanir á fjölda þeirra skipta sem hægt er að endurnýta eða fylla á vöruna, þar sem það á við (sjá E6. grein).
12. Minnkun sorps
Það að minnka magn (massa) þess efnis sem fer í förgunarferlið vegna breytinga á vöru, ferli eða umbúðum, að undantekinni endurnýtingu efnis á meðan á framleiðsluferli stendur. Þannig fullyrðing er í eðli sínu samanburður og ætti að uppfylla viðeigandi kröfur (sjá E3. grein).
Sorp gæti bæði verið losun í loft og vatn auk fasts sorps frá framleiðsluferli. Minnkun sorps getur átt sér stað jafnt í framleiðslu, dreifingu, notkun og förgun viðkomandi vöru. Fullyrðingar gætu ekki aðeins byggst á minnkuðu vatnsinnihaldi í föstu sorpi heldur líka á minnkun massa með hjálp sorpvinnsluferlis. Fullyrðing um minnkun gæti líka vísað til sorpflutninga til annarra notenda sem hyggjast nota það í uppbyggjandi tilgangi.

Leiðbeiningar Alþjóðaverslunarráðsins um innfeldar auglýsingar

ICC-Guidance-on-Native-Advertising (docx)

Gefið út 6. maí 2015.

Eftir því sem auglýsingar á netinu hafa færst í aukana hafa þróast auglýsingagerðir sem birtast sem samfelldur hluti af viðkomandi efni. Slík markaðssetning, með keyptri umfjöllun, kallast „innfelldar auglýsingar“ (e. native advertising). Þótt innfelldar auglýsingar séu ekki nýjar af nálinni verða þær sífellt algengari eftir því sem leitað er nýrra leiða við að efla upplifun notenda og skapa hagnað.

Þótt vörumerki eða vara komi fyrir er ekki þar með sagt að efnið sé auglýsing. Þó eru nokkur grundvallaratriði sem eru nauðsynleg til að tryggja gagnsæi og tiltrú neytenda og sem fjallað er um í verklagsreglum Alþjóðaverslunarráðs um auglýsingar og markaðssetningu.
  1. Neytendur eiga að geta séð þegar eitthvað er auglýsing. Um þetta grundvallaratriði er fjallað í greinum nr. 9, B1 og D1:
    9. grein: Auðkenning

    Markaðsefni skal vera auðgreinanlegt, sama á hvaða formi það er og í hvaða miðli það birtist. Þegar auglýsing birtist í miðli ásamt fréttum eða ritstjórnarefni skal það vera með þeim hætti að ljóst sé að um auglýsingu sé að ræða og það skal vera skýrt hver auglýsandinn er (sjá einnig 10. grein).

    Ekki skal gefa villandi upplýsingar um tilganginn með markaðsefni. Þannig skal auglýsandi eða bakhjarl ekki dulbúa markaðsefni sem hefur þann tilgang að kynna vöru sem t.d. markaðsrannsókn, neytendakönnun, efni frá notendum, blogg eða óháða umsögn.

    Grein B1 (brot): Kostun skal vera auðgreinanleg.Grein D1 (brot): Viðskiptalegt eðli vörukynninga eða vöruumsagna frá markaðsaðilum skal tekið skýrt fram, en ekki merkt sem efni frá neytendum eða óháðum aðilum.

  2. Það skal vera auðgreinanlegt hver auglýsandinn er. Um þetta grundvallaratriði er fjallað í 10. og 12. grein:
    10. grein (brot): Það skal vera auðgreinanlegt hver það er sem markaðssetur.
    Grein B12: Kostun fjölmiðla (brot): Kostað efni í fjölmiðlum skal vera auðgreint sem slíkt með því að birta heiti og/eða merki kostandans í upphafi eða lok efnisins sem sýnt eða birt er, eða meðan á því stendur. Þetta á einnig við um efni á netinu.
  1. Upplýsingagjöf skal vera áberandi og auðskiljanleg fyrir neytendur. Um þetta grundvallaratriði er fjallað í 3. kafla:
    3. grein: Hreinskiptni: Markaðsefni skal vera sett þannig fram að traust neytanda sé ekki misnotað og ekki sé reynt að hagnast á reynslu- eða þekkingarleysi þeirra. Þáttum sem líklegir eru til að hafa áhrif á ákvarðanir neytenda skal miðla tímanlega og með viðeigandi hætti svo neytendur geti tekið þá til greina.
  • Líkt og með mörg málefni sem varða auglýsingar í flóknu og síbreytilegu umhverfi þarf að beita þessum reglum af skynsemi í hverju tilfelli fyrir sig og af virðingu fyrir afþreyinga- og fréttaefni. Í verklagsreglum Alþjóðaverslunarráðsins eru almennar reglur um uppfyllingu krafna, sem taka til alls markaðsefnis í öllum miðlum um leið og tillit er tekið til nýsköpunar.

    Viðauki við siðareglur SÍA

    Viðmiðunarskilmálar fyrir nefnd um túlkun á siðareglum SÍA.

    1. grein
    Verkefni Siðanefndar SÍA er að leysa úr kærum vegna meintra brota á siðareglum SÍA og leiðbeiningum SÍA um markaðssetningu (hér eftir einu nafni „siðareglur“).
    Samsetning og skipun
    2. grein
    Hægt er að beina kæru til Siðanefndar SÍA vegna meintra brota á siðareglum. Nefndin getur tekið eitt eða fleiri túlkunarmál til umfjöllunar hverju sinni.
    3. grein
    Siðanefnd SÍA skal skipuð þremur fulltrúum frá SÍA (formaður nefndarinnar kemur úr þessum hópi og hefur atkvæði hans tvöfalt vægi ef atkvæði standa jöfn) og öðrum þremur sem sérstaka þekkingu hafa á markaðs-, kynningar- og samskiptamálum; tilnefndum af ÍMARK, frá umboðsaðilum neytenda og frá Viðskiptaráði.
    Fulltrúarnir skulu valdir með það fyrir augum að þeir búi yfir þekkingu á siðareglum SÍA og sérfræðiþekkingu á sjálfseftirliti og markaðssiðferði almennt séð. Fastafulltrúar í Siðanefnd SÍA skulu útnefndir til að hámarki þriggja ára (með möguleika á endurnýjun). Allir fulltrúar í Siðanefnd SÍA (og jafnmargir varamenn) skulu kjörnir á aðalfundi samtakanna á grundvelli tillögu Siðanefndar SÍA.
    4. grein
    Sé þörf á sérfræðiþekkingu í kærumáli má kalla til allt að þrjá sérfræðifulltrúa eftir því sem þörf krefur.
    5. grein
    Starfsmaður SÍA skal vera ritari nefndarinnar.
    Málsmeðferð
    6. grein
    Siðanefndinni ber að rannsaka þær kærur sem henni berast. Úrskurðir nefndarinnar skulu rökstuddir og tilgreindar þær greinar siðareglnanna og/eða sá almenni andi reglnanna sem málið varðar. Úrskurður Siðanefndar SÍA er ekki bindandi fyrir málsaðila en ætlast er til að hinn kærði verði við þeim tilmælum sem koma fram í úrskurði nefndarinnar.
    7. grein
    Nefndin skilar úrskurði sínum til málsaðila og birtir hann opinberlega, m.a. á vefsvæði SÍA.
    Beiðnir um túlkun
    8. grein
    Öllum fyrirtækjum, félögum, atvinnufyrirtækjum, samtökum, dómstólum, opinberum aðilum, eða einstaklingum er heimilt að sækja um og leggja fram kæru til Siðanefndar SÍA.
    9. grein
    Beiðni skal lögð fram skriflega eða á öðru varanlegu formi. Þar þarf að koma fram á hvaða atriði/atriðum túlkunar er óskað með vísan í viðeigandi grein í siðareglum SÍA. Einnig skal leggja fram umsögn þar sem gefnar eru upp forsendur og ástæður fyrirspurnarinnar. Umsækjendur geta einnig lagt fram aðrar þær upplýsingar sem þeir telja heyra beiðni sinni til. Þá skal kærandi leggja fram afrit eða eintak af þeirri auglýsingu er kæra hans tekur til.
    10. grein
    Ákvörðun um annað hvort að hafna fyrirspurn eða taka hana til meðferðar skal byggð á mati á mikilvægi þess að varpa skýrara ljósi á viðkomandi umfjöllunarefni, einkum með tilliti til siðareglna SÍA, líkum á broti á þeim, alþjóðlegum hliðum málsins og þeirra meginreglna sem það varðar.
    Nefndin tekur ekki fyrir kæru eða kæruefni vegna brota á öðrum reglum en þeim sem fjallað um í siðareglunum.
    Verklag
    11. grein
    Helsta markmið nefndarinnar er að leysa úr kærum til nefndarinnar með vönduðum hætti. Þetta skal gert án óþarfa tafa. Nefndin býr sér til tímaáætlun um sérhverja kæru og tilkynnir kæranda hvenær megi búast við ályktuninni. Hægt er að gera breytingar á tímaáætluninni þegar fyrir liggja gildar ástæður, til dæmis þörf fyrir frekari upplýsingar. Áður en nefndin kemur saman skal málsaðilum gert kleift að koma með athugasemdir við kæru og kæranda að koma með gagn-athugasemd.
    12. grein
    Nefndin getur setið fundi saman, ræðst við með tölvuskeytum, haldið símafundi og svo framvegis, eða nýtt sér alla þessa möguleika til skiptis. Formaður ráðgast við aðra nefndarmenn um hvernig starfinu skuli háttað. Nefndarmönnum ber skylda til þess að bregðast við uppköstum og öðrum vinnuskjölum innan þess frests sem formaðurinn setur þeim.
    Nefndinni er heimilt að kalla eftir munnlegum flutningi mála fyrir nefndinni.
    Hagsmunaárekstrar
    13. grein
    Nefndarmenn sem tengjast beiðanda, eða eiga hagsmuna að gæta í því málefni sem til umfjöllunar er mega ekki taka þátt í umfjöllun nefndarinnar. Þá skal kalla til óháðan varamann nefndarinnar.
    Ákvarðanir
    14. grein
    Nefndin vinnur með það fyrir augum að ná samkomulagi allra nefndarfulltrúa um skoðun sína. Náist ekki samkomulag skal meirihluti í kosningu ráða þar sem formaðurinn hefur úrslitaatkvæði.
    Sérfræðiráðgjöf og viðbótarupplýsingar
    15. grein
    Nefndinni er heimilt að leita sérfræðiráðgjafar eins og viðeigandi er. Nefndinni er einnig heimilt að afla allra nauðsynlegra upplýsinga til þess að geta unnið verk sitt á fullnægjandi hátt og að nýta sér þær. Nefndinni er þar með heimilt að afla sjálfstætt gagna um kæruefnið.
    Trúnaður
    16. grein
    Umræður nefndarinnar skulu vera trúnaðarmál. Einungis nefndarmenn og ritari hafa aðgang að innanhússskjölum nefndarinnar. Allir nefndarmenn skulu strengja drengskaparheit.
    Gjöld og kostnaður
    17. grein
    Ekkert gjald er tekið fyrir kærur til nefndarinnar. Þegar búist er við því að beiðni feli í sér aukakostnað getur formaður stjórnar Siðanefndar SÍA farið þess á leit að kærandi greiði kostnað af slíku. Ef þörf verður fyrir sérfræðiráðgjöf og/eða viðbótarupplýsingar í samræmi við 19. grein getur formaður nefndarinnar óskað eftir því að kærandi standi straum af þeim kostnaði sem þannig myndast. Séu gjöldin ekki greidd verður beiðni um túlkun ekki tekin til umfjöllunar.
  • Siðareglur ICC

    Siðareglur ICC voru gefnar út í ágúst 2006 af
    International Chamber of Commerce (ICC)
    38, Cours Albert 1er
    75008 París – Frakklandi
    Útgáfuréttur © 2006
    International Chamber of Commerce
    Öll réttindi áskilin. Bannað er að afrita eða endurbirta hvaða hluta ritsins sem er og á hvað miðli sem er, hvort sem það er gert myndrænt, rafrænt eða vélrænt, þar með talin ljósritun, skönnun, upptaka, innlestur eða hver önnur sú aðferð sem endurheimtir efnið, án skriflegs leyfis International Chamber of Commerce (Degpartment of Policy and Business Practice, Commission on Marketing and Advertising).
    Skjal nr. 240-46/330
    International Chamber of Commerce (ICC)
    ICC er viðskiptaráð á heimsvísu, forsvarsstofnun sem starfar í umboði fyrirtækja í öllum geirum í öllum heimshornum.
    Grundvallarverkefni ICC er að hvetja til viðskipta og fjárfestinga yfir landamæri og aðstoða viðskiptafyrirtæki við að takast á við þau verkefni og þá möguleika sem felast í hnattvæðingunni. Stofnunin starfar samkvæmt þeirri sannfæringu sinni allt frá upphafi sínu snemma á 20. öld að viðskipti séu öflug forsenda friðar og velmegunar. Lítill hópur framsýnna viðskiptaleiðtoga stofnaði ICC og kallaði sjálfan sig „sölumenn friðar”.
    ICC hefur einstakt umboð til þess að setja reglur um viðskiptastarfsemi yfir landamæri vegna þess að aðildarfyrirtæki og -félög stofnunarinnar starfa að alþjóðlegum viðskiptum. Hverjum og einum er frjálst að fara að þessum reglum en engu að síður eru þúsundir viðskipta gerð í anda þeirra daglega og þær eru orðinn fastur liði í skipulagi alþjóðlegs viðskiptalífs.
    ICC býður einnig þjónustu af öllu tagi en sú mikilvægasta er kannski Alþjóðlegur gerðardómur ICC, helsti gerðardómur heims. Einnig má nefna World Chambers Federation, hnattrænt net viðskiptaráða innan ICC sem stuðla að gagnkvæmum samskiptum og reglum um bestu starfshætti í viðskiptum.
    Það var ekki liðið ár frá stofnun Sameinuðu þjóðanna þegar ICC var úthlutað ráðgjafahlutverki á hæsta stigi hjá SÞ og sérhæfðum stofnunum þess.
    Forystumenn í viðskiptalífi og sérfræðingar á vegum ICC móta afstöðu viðskiptalífsins í fjölmörgum málefnum sem varða viðskipti og fjárfestingar en einnig mikilvæg tæknileg málefni og mál sem varða hina ýmsu geira viðskiptalífsins. Þar má m.a. nefna fjármálaþjónustu, upplýsingatækni, fjarskipti, markaðssiðferði, umhverfismál, flutninga, samkeppnislög og hugverkaeign.
    ICC var stofnað árið 1919. Félagar nú eru þúsundir fyrirtækja og samtaka í rúmlega 130 þjóðlöndum. Landsnefndir vinna ásamt félögum sínum að málefnum viðskiptalífsins, hver í sínu landi, og miðla til stjórnvalda sjónarmiðum viðskiptalífsins eins og ICC setur þau fram.
    Skjal nr. 240-46/330
    International Chamber of Commerce
    Alþjóðaviðskiptaráðið
    38, Cours Albert 1er 75008 París, Frakklandi
    Sími +33 1 49 53 28 28           Fax +33 1 49 53 28 59
    Vefsetur: www.iccwbo.org Veffang: icc@iccwbo.org

    Úrskurðir siðanefndar